Waarom mind, body & soul altijd samen gehoord willen worden... Ons psychisch welzijn is nooit een eenmansactie. Het is een dans tussen brein, lichaam en ziel, drie systemen die zo nauw met elkaar verweven zijn dat een verstoring in het ene domein onvermijdelijk een echo achterlaat in de andere. In de geestelijke gezondheidszorg ligt de focus vaak sterk op het cognitieve: gedachten, overtuigingen, diagnoses, protocollen. Dat is waardevol, maar slechts één derde van het verhaal

Regelmatig zoeken mensen hulp voor één klacht, terwijl de oorsprong vaak verspreid ligt over meerdere lagen van het systeem. Onze vijf lichamen ~ fysiek, emotioneel, mentaal, energetisch en spiritueel ~ reageren als een netwerk. Raakt één laag uit balans, dan beweegt de rest mee. Het interessante is dat klachten soms ontstaan op een andere plek dan waar ze worden gevoeld. Een gespannen lichaam kan voortkomen uit een emotionele last, terwijl onrust in het hoofd soms een ener

Een sessie therapeutisch ademwerk is als een innerlijke reis. Terwijl je op een veilige manier bewust en verbonden ademt, begeleid ik je in het loslaten van wat je lichaam nog vasthoudt aan spanning, emoties, herinneringen of patronen die ooit nodig waren om te overleven. Door het ritme van de adem kom je dieper in contact met je binnenwereld. Soms activeert dit de natuurlijke fight–flight–freeze-respons: het oeroude mechanisme dat je beschermt in momenten van stress of gevaa

Ons lichaam draagt verhalen. Niet alleen in woorden, maar in spanning, houding en adem. Soms zijn die verhalen oud: ervaringen die we ooit hebben vastgezet omdat ze toen te veel waren om te voelen. De-armouring (vrij vertaald: het loslaten van het pantser van het lichaam) helpt deze beschermlagen stap voor stap verzachten. Met bewuste aanraking, adem en aandacht openen we plekken waar het lichaam spanning of bescherming vasthoudt. Zo kan de levensenergie weer vrijer stromen.

In een wereld die continu ‘aan’ staat, is het bijna moedig om even stil te zijn. Ons zenuwstelsel is gemaakt voor de afwisseling tussen inspanning en herstel, maar veel mensen leven in een constante staat van lichte alertheid. Mails, prikkels en verwachtingen trekken je steeds nét uit balans. Het gevolg? Een lichaam dat niet meer weet wanneer of hoe het mag ontspannen. Een geest die blijft draaien, ook als het stil wordt. Een hart dat rust verlangt, maar die niet meer goed he

Wanneer je hoofd overuren draait, raak je langzaam het contact met je lichaam kwijt. Je leeft van gedachte naar gedachte, alert op elk signaal, alsof je altijd ‘aan’ moet staan. Dat is precies wat er gebeurt bij burn-outklachten, angst of hyperventilatie: je zenuwstelsel zit vast in de stand van overleven. De gevolgen daarvan kunnen soms best eng voelen: • een opgejaagd gevoel of hartkloppingen • tintelingen of een drukkend gevoel op de borst • vermoeidheid, maar toch niet ku

Levensvragen zorgen vaak voor onzekerheid. "Ik heb alles, maar ik kan er niet van genieten". "Wat doe ik hier eigenlijk op aarde?" "Welke stap is de juiste voor mij?" Ze tonen zich, daar waar iets in jou wil verschuiven; steeds meer naar jouw authentieke jij, maar waar ook een nieuwe vorm nog niet zichtbaar is. Je hoeft deze vragen niet meteen te begrijpen. Je hoeft alleen te volgen, vanuit nieuwsgierigheid. Hier zijn zachte handvatten die je weer richting en regie kunnen gev

Rouw is geen rechte lijn. Het is een innerlijke golf die soms overspoelt en soms op de achtergrond blijft. De uiting van je systeem, dat probeert te leven met een leegte waar ooit verbinding was. Rouw heeft geen vaste route en vraagt geen grote stappen, maar kleine momenten van aanwezigheid. Beweging ontstaat wanneer je jezelf toestemming geeft om te voelen zonder te verdwijnen. Hier zijn zachte handvatten die kunnen helpen: 1. De adem tussen de tranen (20–30 sec) Laat je uit

Er zijn dagen waarop het leven je uitnodigt om even niet te dragen, maar te ontvangen. Niet omdat je niets te geven hebt, maar omdat je zenuwstelsel soms meer heling vindt in zachtheid dan in inspanning. Ontvangen lijkt simpel, maar voor veel systemen is het één van de moeilijkste bewegingen. Het vraagt dat je iets openzet in jezelf, een kleine ruimte waar licht, warmte of aandacht naar binnen mag komen. Al het goed is voelt dat als een zacht ontspanning, niet als spanning. A

Na een periode van herstel, stilte of overleven kan de toekomst soms vaag aanvoelen. Je weet wat je níet meer wilt, maar nog niet wat wél. Dat is normaal. Wanneer je lang hebt moeten volhouden, raakt het vermogen om te dromen even op de achtergrond. Om opnieuw perspectief te vinden, helpt het om je binnenwereld een stem te geven. Niet met woorden, maar met beelden. Met gevoel in plaats van denken. Maak eens een moodboard / visionboard. Niet als plan, maar als uitnodiging. Bla

Na een intensieve periode, van ziekte, verlies, trauma of gewoon te lang te veel, lijkt herstel vaak iets dat je moet dóen. Maar echt herstel begint niet bij actie. Het begint bij durven vertrouwen, bij ont-moeten. Weer leren vertrouwen dat je lichaam, je gevoel, jouw tempo weten wat goed is voor jou. Ook als dat traag voelt, er onzekerheid is of zelfs paniek "of je jezelf ooit weer terug zult kennen". Het vraagt moed. Want als je lang hebt moeten overleven, voelt het vreemd

Trauma gaat niet alleen over wat er gebeurde, maar over wat je systeem op dat moment niet kon verwerken. Te veel, te snel, te alleen, waardoor je zenuwstelsel een beschermende afslag nam en een deel van jou in die tijd bleef hangen. Regie hervinden begint niet bij de gebeurtenis, maar bij het veilig opnieuw laten bewegen van je systeem. Hier zijn enkele zachte, haalbare handvatten: 1. De veilige binnenkant (containment) Omsluit jezelf met je armen of leg beide handen op je ri

Na een periode van herstel of verandering wil je graag vasthouden wat je hebt hervonden: rust, vertrouwen, regie, helderheid. Maar zodra het leven weer voller wordt, merk je hoe snel het oude ritme je weer probeert mee te trekken in oude patronen en gedachten. Niet omdat je terugvalt, maar omdat het telkens opnieuw een uitdaging is om de balans te bewaren tussen doen en zijn. Omdat het oude nog vertrouwder voelt dan het nieuwe. Het vraagt aandacht om trouw te blijven aan wat

Onbegrepen fysieke pijn voelt vaak alsof je lichaam een eigen taal spreekt. Een taal die geen woorden gebruikt, maar sensaties, druk, steken, spanning. Maar deze pijn is zelden willekeurig, het is vaak een signaal. Aan jouw de taak om de complexe boodschap te ontcijferen. En ja, niet eenvoudig, dat kost tijd. Hiermee kun je starten: 1. Luister zonder meteen te fixen Ga 20–30 seconden bij de pijn zitten. Niet erin verdwijnen, niet wegduwen. Kijk ernaar. Gewoon aanwezig zijn. J

Rouw is geen route die je van A naar B volgt. Het is een innerlijk landschap dat telkens van kleur verandert. Een golf die soms zacht ademt en soms onverwacht keihard terugkeert. Rouw ontstaat wanneer iets of iemand een plek had in jouw binnenwereld en die plek plots leeg komt te staan. Die leegte is voelbaar in alle lagen van je mens-zijn, als de beweging die zoekt naar een nieuwe vorm. Dit kan ook op alle lagen voelbaar zijn; je fysieke lichaam sneller dat moe is of juist o

Trauma is nooit alleen de gebeurtenis zelf, maar wat die gebeurtenis met je systeem doet. Hoe jouw zenuwstelsel het moest dragen, verwerken of dat juist niet kon op dat moment. En trauma hoeft niet groots te zijn. Het kan ook ontstaan door herhalende ervaringen die druppel voor druppel iets in jou vormden. Soms zelfs door gebeurtenissen die van buiten positief leken, maar van binnen te snel, te veel of te overweldigend waren. Trauma is het moment waarop je systeem zei: “Dit k

Niet (medisch) verklaarbare fysieke pijn voelt vaak alsof je lichaam tegen je werkt. Alsof er iets misgaat dat niemand kan vinden, alsof je lijf verhalen fluistert waar je hoofd geen taal voor heeft. In de diepte is deze pijn zelden willekeurig. Het lichaam is geen tegenstander, het is een boodschapper. Het spreekt wat woorden nog niet kunnen zeggen. Wanneer spanning of emoties te lang geen beweging krijgen, vormt je lichaam een beschermend pantser. Laagjes die ooit nodig war

Depressie kan voelen alsof je in een diepe put zit waar de wanden te glad zijn om je aan op te trekken. Een hopeloze donkere schacht, waar je niet uit lijkt te kunnen komen. In die diepte leeft verdriet dat zo bevroren is dat het lijkt alsof het nooit meer zal smelten. Alsof je lichaam, je gedachten en je energie allemaal vastzitten in diepe winterkou. Dit verlammende verdriet voelt alsof het je vasthoudt, maar in de taal van hoop kan het ook een andere betekenis krijgen: als

Angst, onrust of schichtigheid kunnen voelen alsof er iets mis is met je. Maar vanuit je zenuwstelsel gezien zijn het 'slechts' activatiesignalen. Tekens dat je systeem méér prikkels binnenkrijgt dan het op dat moment kan verwerken. Je lichaam doet precies wat het is ontworpen om te doen: het probeert je veilig te houden. Angst en onrust ontstaan wanneer de natuurlijke beweging van spanning niet kan doorstromen en ergens blijft hangen. Niet omdat je te gevoelig bent, maar omd