Hechting, relatie & verbinding

Soms verdiept bescherming zich tot samenvallen. Een beweging waarin nabijheid niet langer alleen voedend is, maar noodzakelijk. Waar de orale honger naar steun en de masochistische kracht (zoals eerder beschreven) om te blijven samenkomen, kan versmelting ontstaan als houvast. Het gevoel wordt dan: als wij verbonden blijven, is het veilig. Deze beweging ontstaat niet uit het niets. Ze verdiept wat eerder al nodig was. De honger naar nabijheid van de orale structuur. Het volho

Bij de orale structuur, zoals uitgewerkt in De Maskermaker, ligt de bescherming niet in afstand, maar in nabijheid. In vasthouden. In blijven zoeken naar voeding, steun en bevestiging. Het lichaam laat dit vaak zien in een zachte, soms ingezakte houding. Een adem die zoekt. Een blik die afstemt op de ander. Alsof verbinding nodig is om te kunnen bestaan. Niet omdat deze mens zwak is, maar omdat er ooit te weinig was. Te weinig voeding, emotioneel of letterlijk. Te weinig bedd

December wekt vaak de indruk van afronden. Dat gevoelens helder zijn, het jaar verwerkt, het leven weer “klopt". Maar niet alles vraagt om een oplossing. Sommige ervaringen willen alleen gedragen worden. Zacht, aandachtig, zonder haast. Rouw, gemis, innerlijke onrust of lichamelijke klachten verdwijnen niet altijd door inzicht of actie. Ze worden vaak lichter wanneer ze niet langer alleen gedragen hoeven te worden. Wanneer je stopt met vechten tegen wat er is, kan je systeem

Wanneer alles om je heen beweegt, er veel drukte is, heeft je systeem houvast nodig. Niet in grote oplossingen, maar in kleine, herhaalbare momenten van rust. Ankers helpen je zenuwstelsel herinneren dat het veilig is om even te zakken. En dat je betrouwbaar bent voor jezelf. Een anker is iets kleins dat je bewust inzet om te reguleren: een vaste beweging, een geur, een geluid, een ritme. Juist in december, wanneer prikkels toenemen, kunnen deze ankers het verschil maken tuss

Er komt een dag waarop een kind zegt: "zelf doen". Niet als afwijzing, maar als verlangen. Van het leven dat zich wil uitdrukken in eigen kleur. Autonomie als moment waarin je loslaat om jezelf te vinden. Een natuurlijke beweging vanuit verbondenheid, naar zelfstandigheid, een eerste fluistering van het eigen ik. Wanneer die kleine hand wordt losgelaten, gebeurt er iets magisch: vertrouwen verplaatst zich van buiten naar binnen. Waar eerst de blik van de ouder rust bracht, be

Nog vóór we woorden kennen, spreken we in aanraking, in ogen die ons vinden. De wereld ademt door de borstkas van de ander. Als een ritme van nabijheid, een stille belofte die zegt: ik zie jou, je bent veilig, je mag er zijn. In die eerste dans tussen huid en hart bouwt het lichaam zijn vertrouwen. Het zenuwstelsel luistert, leert, onthoudt: zo voelt rust, zo voelt liefde. Elke wiegende beweging, elke afgestemde blik, legt een onzichtbaar spoor in het brein dat zegt: de were