Zelfcompassie&innerlijk leiderschap

Vorm als veiligheid. Bij de rigide structuur ligt de bescherming in vorm. In rechtop blijven. In het zorgvuldig bewaren van controle, waardigheid en precisie. Het lichaam vertelt dit vaak in lijnen. Een rechte houding. Spanning rond borst en middenrif. Een adem die hoog blijft, alsof het hart bewaakt wordt. Alsof zachter worden hetzelfde is als instorten. Niet omdat liefde afwezig is, maar omdat liefde ooit voorwaardelijk voelde. Alsof je pas goed genoeg was wanneer je je be

Trouw aan de ander, vergeet je jezelf. Bij de masochistische structuur ligt de bescherming niet in afstand en ook niet in kracht, maar in dragen. In volhouden. In blijven, zelfs wanneer het te zwaar wordt. Het lichaam vertelt dit verhaal gespannen en dicht. Een ingehouden adem. Spanning in buik en bekken. Schouders die dragen wat eigenlijk niet meer te dragen is. Alsof loslaten gevaarlijker voelt dan vasthouden. Niet omdat deze mens geen grenzen kent, maar omdat grenzen ooit

In een doelgerichte cultuur wordt vertraging al snel gezien als achteruitgang. Maar innerlijke processen hebben hun eigen tempo. Soms vraagt groei om rust. Soms om herhaling. Soms om even niets doen. Vertragen geeft het lichaam de kans om signalen af te maken die eerder zijn onderbroken. Emoties kunnen landen, spanning kan ontladen, inzichten kunnen rijpen. Wat van buitenaf stil lijkt, is van binnen vaak diepe beweging. Procesgericht leven vraagt dat je vertrouwt op het ritme

Grenzen in december ~ luisteren vóór je ja zegt... December zit vol onuitgesproken verwachtingen. Er wordt veel gevraagd van je tijd, je energie, je aanwezigheid. Voor mensen die al moe zijn, rouwen of herstellen, kunnen die verwachtingen zwaar drukken. En vaak merk je het pas wanneer je lichaam al protesteert. Grenzen gaan niet over afstand nemen van anderen, maar over nabij blijven bij jezelf. Wanneer je te vaak over je eigen signalen heen stapt, leert je systeem dat het mo

Veel mensen merken in december dat ze sneller vol zitten. Geluiden komen harder binnen, sociale momenten kosten meer energie en emoties lijken sneller te kantelen. Vaak wordt dit gezien als “overgevoelig zijn” of “niet goed tegen drukte kunnen”. Maar er is vaak iets anders aan de hand. Langdurige of stille rouw, zoals rouw om wat er nooit was, een onvervulde kinderwens of levend verlies, houdt het zenuwstelsel in een subtiele waakstand. Niet omdat je het verdriet niet voelt,

Na een intensieve periode, van ziekte, verlies, trauma of gewoon te lang te veel, lijkt herstel vaak iets dat je moet dóen. Maar echt herstel begint niet bij actie. Het begint bij durven vertrouwen, bij ont-moeten. Weer leren vertrouwen dat je lichaam, je gevoel, jouw tempo weten wat goed is voor jou. Ook als dat traag voelt, er onzekerheid is of zelfs paniek "of je jezelf ooit weer terug zult kennen". Het vraagt moed. Want als je lang hebt moeten overleven, voelt het vreemd

Alles heeft zijn eigen tijd, zijn eigen timing. Dat moment herken je niet altijd als prettig. Soms is het onrust, vermoeidheid, trillingen, pijn of emoties die je niet kunt plaatsen. Vanuit de Polyvagaal Theorie weten we dat wanneer je zenuwstelsel verschuift van “bescherming” naar “regulatie”, oude energie weer begint te stromen. Dat kan zich uiten in dingen als spontane ademveranderingen, tintelingen of warmte, een golf van verdriet of opluchting, herinneringen die even opl