Proces & innerlijke groei

Soms verdiept bescherming zich tot samenvallen. Een beweging waarin nabijheid niet langer alleen voedend is, maar noodzakelijk. Waar de orale honger naar steun en de masochistische kracht (zoals eerder beschreven) om te blijven samenkomen, kan versmelting ontstaan als houvast. Het gevoel wordt dan: als wij verbonden blijven, is het veilig. Deze beweging ontstaat niet uit het niets. Ze verdiept wat eerder al nodig was. De honger naar nabijheid van de orale structuur. Het volho

Oudjaarsdag nodigt uit tot terugkijken en vooruit plannen. Goede voornemens, doelen, nieuwe versies van jezelf. Maar wat als je dit jaar niets hoeft te verbeteren? Goede voornemens spreken vaak het hoofd aan, terwijl je lichaam al weet wat het nodig heeft. Door te luisteren, verschuift de focus in je proces van presteren naar afstemmen. Dat maakt verandering duurzamer, omdat ze van binnenuit ontstaat. Omdat je innerlijke verlangens het vertrekpunt mogen zijn. Misschien is het

In ons doelgericht denken ligt vaak een stille druk: ik moet hier vanaf, ik moet beter worden, ik moet verder. Maar herstel laat zich niet forceren. Ze reageert niet op deadlines of verwachtingen. Het lichaam reageert op druk vaak met verkramping of terugtrekking, terwijl zachtheid juist veiligheid communiceert. In een veilig proces kan het zenuwstelsel schakelen van bescherming naar herstel. Klachten verminderen dan niet omdat je het wilt, maar omdat de voorwaarden kloppen.

December wordt vaak neergezet als een maand van licht, verbinding en samenzijn. Maar voor veel mensen voelt deze periode juist intens. Klachten kunnen opspelen, rouw wordt voelbaarder, het lichaam raakt sneller overprikkeld. Niet omdat je tekortschiet, maar omdat je systeem reageert op wat er werkelijk leeft. We proberen balans vaak te vinden door ons aan te passen: toch gaan, toch meedoen, toch volhouden. Maar echte balans ontstaat niet door jezelf te forceren richting gezel

Levensvragen zorgen vaak voor onzekerheid. "Ik heb alles, maar ik kan er niet van genieten". "Wat doe ik hier eigenlijk op aarde?" "Welke stap is de juiste voor mij?" Ze tonen zich, daar waar iets in jou wil verschuiven; steeds meer naar jouw authentieke jij, maar waar ook een nieuwe vorm nog niet zichtbaar is. Je hoeft deze vragen niet meteen te begrijpen. Je hoeft alleen te volgen, vanuit nieuwsgierigheid. Hier zijn zachte handvatten die je weer richting en regie kunnen gev

Na een periode van herstel of verandering wil je graag vasthouden wat je hebt hervonden: rust, vertrouwen, regie, helderheid. Maar zodra het leven weer voller wordt, merk je hoe snel het oude ritme je weer probeert mee te trekken in oude patronen en gedachten. Niet omdat je terugvalt, maar omdat het telkens opnieuw een uitdaging is om de balans te bewaren tussen doen en zijn. Omdat het oude nog vertrouwder voelt dan het nieuwe. Het vraagt aandacht om trouw te blijven aan wat

Er komt een moment in je proces waarop regulatie niet langer een toevallige ervaring is, maar een herkenbare staat. Een plek waar je lichaam iets in jezelf begint te vertrouwen wat lang onvindbaar leek. Het moment waarop een gevoel van veiligheid sterker wordt dan gewoonte. Het gebeurt niet plotseling. Het is een langzaam verschuiven, zoals het eerste ochtendlicht dat het donker niet verdrijft, maar simpelweg overstemt. Het gebeurt niet in je comfortzone, maar net daar buiten

Er zijn momenten waarop je niet zozeer klachten hebt, maar vragen. Vragen die in je borstkas trekken, die in je buik fluisteren, die in je energieveld rimpelingen maken. Vragen die niet opgelost willen worden, maar gehoord. Levensvragen als kompas van je binnenwereld, waar de richting nog niet bepaald is. Ze kunnen opduiken in tijden van verandering, na verlies, aan het einde van een patroon of juist in het midden van iets dat van buiten heel gewoon lijkt. Ze stellen zich nie