Verbinding als veiligheid
- 4 days ago
- 1 min read
Soms verdiept bescherming zich tot samenvallen.
Een beweging waarin nabijheid niet langer alleen voedend is, maar noodzakelijk.
Waar de orale honger naar steun en de masochistische kracht (zoals eerder beschreven) om te blijven samenkomen, kan versmelting ontstaan als houvast.
Het gevoel wordt dan: als wij verbonden blijven, is het veilig.
Deze beweging ontstaat niet uit het niets.
Ze verdiept wat eerder al nodig was. De honger naar nabijheid van de orale structuur. Het volhouden en dragen van de masochistische structuur.
Waar nabijheid noodzakelijk werd om te bestaan, en afscheiding te bedreigend voelde, ontstond versmelting als bescherming.
Het lichaam vertelt dit in zachte lijnen. Een houding die meebeweegt.
Een adem die zich aanpast. Een systeem dat sneller voelt wat de ander nodig heeft
dan wat er in zichzelf leeft.
Niet omdat grenzen onbelangrijk zijn, maar omdat grenzen ooit gevaarlijk voelden.
Alsof afstand verlies betekende.
Alsof jezelf zijn hetzelfde was als alleen komen te staan.
De kwetsuur zit niet in liefde, maar in de angst voor afscheiding.
In het gemis aan een veilige basis van waaruit je kunt terugkeren naar jezelf zonder de ander kwijt te raken.
In De Maskermaker is dit een beschermende beweging van het systeem:
verbonden blijven om niet te vallen.
Nabijheid wordt houvast. Blijven wordt veiligheid.
Heling begint hier niet met hard losmaken, maar met zacht onderscheiden.
Met leren voelen: ik en jij. Met ruimte in de verbinding.
Met een innerlijk anker dat zegt:
ik mag bestaan, ook apart.
Wanneer de kwetsuur verzacht, kan samenzijn vrijer worden.
Niet meer als noodzaak, maar als keuze.
