Er zijn momenten waarop je merkt dat je tempo omhoog gaat. Je gedachten versnellen, je lichaam spant zich aan, je aandacht raakt versplinterd. Vaak gebeurt dat zo subtiel dat je het pas opmerkt wanneer je al ver van jezelf verwijderd bent. De adem is dan een betrouwbaar kompas. Zij beweegt altijd mee met wat er vanbinnen gebeurt. Ga zitten of staan zoals het voor jou prettig voelt. Breng je aandacht naar je adem zonder haar te veranderen. Merk op waar je haar het duidelijkst

Embodiment groeit zelden in grote stappen. Het verdiept zich in herhaling, in eenvoud en in het telkens opnieuw mogen ervaren van hetzelfde. Het lichaam leert niet via eenmalige inzichten, maar via ervaringen die vaker terugkomen en steeds iets meer kunnen landen. Wanneer ervaringen zich herhalen in een veilige bedding, ontstaat er vertrouwen. Het zenuwstelsel hoeft minder te gissen naar wat er gaat komen. Het herkent patronen, voelt voorspelbaarheid en kan daardoor ontspanne

Embodiment groeit in vertraging en ritme, het laat zich niet afdwingen. Het ontstaat zelden in versnelling, maar juist daar waar het tempo zakt en het lichaam de tijd krijgt om mee te komen. Vertraging is geen stilstand, maar een noodzakelijke beweging terug naar afstemming. In een wereld die gericht is op begrijpen en oplossen, wordt het lichaam vaak overgeslagen. Informatie gaat sneller dan ervaring. Het hoofd is al verder, terwijl het lichaam nog onderweg is. Embodiment vr

Embodiment ontstaat niet doordat je 'iets' gaat doen met je lichaam. Het ontstaat wanneer het lichaam zich veilig genoeg voelt om mee te doen. Zolang veiligheid ontbreekt, blijft belichaming iets wat je kunt begrijpen, maar niet werkelijk kunt ervaren. Wanneer veiligheid niet vanzelfsprekend is, blijft het lichaam alert. Het zenuwstelsel blijft vanuit activatie scannen, beschermen en vasthouden aan bekende strategieën. In zo’n staat is verandering vaak tijdelijk of oppervlakk

Wanneer controle mag rusten en regie niet langer vastgezet hoeft te worden, ontstaat er ruimte voor iets anders. Voor ervaren. Voor het moment waarop weten niet langer alleen cognitief is, maar voelbaar wordt in het lichaam. In traumasensitief werken noemen we dat steeds vaker embodiment. Het betekent dat inzicht zich niet beperkt tot je hoofd, maar indaalt. Dat wat je begrijpt ook geleefd kan worden. Dat het lichaam mee mag doen. Embodiment ontstaat niet door oefenen alleen.

Soms verdiept bescherming zich tot samenvallen. Een beweging waarin nabijheid niet langer alleen voedend is, maar noodzakelijk. Waar de orale honger naar steun en de masochistische kracht (zoals eerder beschreven) om te blijven samenkomen, kan versmelting ontstaan als houvast. Het gevoel wordt dan: als wij verbonden blijven, is het veilig. Deze beweging ontstaat niet uit het niets. Ze verdiept wat eerder al nodig was. De honger naar nabijheid van de orale structuur. Het volho

Er zijn tijden waarin het oude niet meer draagt en het nieuwe nog geen naam heeft. Je kijkt achterom en voelt: terug past niet meer. Voor je ligt mist. Je staat in een tussenruimte die ik ook wel Niemandsland noem. Niemandsland vraagt een eenvoudige, moeilijke kunst: blijven. Aanwezig zijn terwijl er weinig houvast is. En precies daar schuurt het met ons zenuwstelsel. Ons autonome zenuwstelsel houdt van herkenning. Het ontspant wanneer het weet waar het is, wat er gebeurt, wa

Bij wat in De Maskermaker de psychopathische structuur wordt genoemd, ligt de bescherming in kracht. In regie houden. In zelf bepalen waar de grens ligt. Het lichaam draagt deze geschiedenis zichtbaar. Een opgeheven borst. Spanning in schouders en kaken. Een houding die zegt: ik blijf overeind, ik verlies mezelf niet meer. Niet uit hardheid, maar uit ervaring. Uit momenten waarin grenzen werden overschreden. Waar vertrouwen gevaarlijk werd en kracht de enige manier was om jez

Bij de orale structuur, zoals uitgewerkt in De Maskermaker, ligt de bescherming niet in afstand, maar in nabijheid. In vasthouden. In blijven zoeken naar voeding, steun en bevestiging. Het lichaam laat dit vaak zien in een zachte, soms ingezakte houding. Een adem die zoekt. Een blik die afstemt op de ander. Alsof verbinding nodig is om te kunnen bestaan. Niet omdat deze mens zwak is, maar omdat er ooit te weinig was. Te weinig voeding, emotioneel of letterlijk. Te weinig bedd

Karakterstructuren worden vaak beschreven in termen van patronen, typen of verdedigingslagen. Dat kan helpend zijn, zolang we niet vergeten wat eraan voorafgaat: karakter ontstaat, naast uit de genetische componenten, niet uit een tekort, maar uit noodzaak. Een kind leert zichzelf niet kennen in isolatie, maar in relatie. In de mate waarin er afstemming, veiligheid en ruimte was om te voelen, ontwikkelt het lichaam strategieën om nabijheid te behouden en zichzelf te bescherme