Het karakter als structuur

Karakterstructuren worden vaak beschreven in termen van patronen, typen of verdedigingslagen. Dat kan helpend zijn, zolang we niet vergeten wat eraan voorafgaat: karakter ontstaat, naast uit de genetische componenten, niet uit een tekort, maar uit noodzaak.

Een kind leert zichzelf niet kennen in isolatie, maar in relatie. In de mate waarin er afstemming, veiligheid en ruimte was om te voelen, ontwikkelt het lichaam strategieën om nabijheid te behouden en zichzelf te beschermen. Die strategieën worden niet bedacht, ze worden belichaamd.

Spieren spannen zich aan of geven juist mee. Adem wordt vastgehouden of oppervlakkig. Contact wordt gezocht, vermeden of gecontroleerd.

Zo ontstaat karakter. Niet als identiteit, maar als overlevingsintelligentie.

Vanuit die bril verandert de toon. We hoeven karakter niet te doorbreken, af te leren of te corrigeren. Wat ooit helpend was, vraagt geen afwijzing maar erkenning.

Wanneer we karakterstructuren benaderen via het lichaam en het zenuwstelsel, wordt zichtbaar hoe diep deze patronen verankerd zijn.

En ook hoe voorzichtig verandering zich aandient. Niet door wilskracht, maar door veiligheid. Niet door inzicht alleen, maar door ervaring.

Ontwikkeling ontstaat wanneer het lichaam voelt dat het niet meer hoeft vast te houden wat ooit noodzakelijk was. Dat vraagt tijd. Relatie. Aanwezigheid.

Karakter is dan geen beperking, maar een ingang. Een plek waar je jezelf kunt ontmoeten, precies zoals je geleerd hebt te zijn.

Van daaruit kan beweging ontstaan. Niet omdat het moet, maar omdat het kan.

Lukt je dat niet alleen? Gooi dan een hulplijn uit. Wil je er meer over leren en anderen begeleiden in hun helingsproces? Neem dan een kijkje bij de opleiding Mind-Body-Soul therapie van Hartenrijk academie. De volgende groep waarvoor aangemeld kan worden start 1 april.