Soms verdiept bescherming zich tot samenvallen. Een beweging waarin nabijheid niet langer alleen voedend is, maar noodzakelijk. Waar de orale honger naar steun en de masochistische kracht (zoals eerder beschreven) om te blijven samenkomen, kan versmelting ontstaan als houvast. Het gevoel wordt dan: als wij verbonden blijven, is het veilig. Deze beweging ontstaat niet uit het niets. Ze verdiept wat eerder al nodig was. De honger naar nabijheid van de orale structuur. Het volho

Er zijn tijden waarin het oude niet meer draagt en het nieuwe nog geen naam heeft. Je kijkt achterom en voelt: terug past niet meer. Voor je ligt mist. Je staat in een tussenruimte die ik ook wel Niemandsland noem. Niemandsland vraagt een eenvoudige, moeilijke kunst: blijven. Aanwezig zijn terwijl er weinig houvast is. En precies daar schuurt het met ons zenuwstelsel. Ons autonome zenuwstelsel houdt van herkenning. Het ontspant wanneer het weet waar het is, wat er gebeurt, wa

Soms verdiept bescherming zich tot samenvallen. Een beweging waarin nabijheid niet langer alleen voedend is, maar noodzakelijk. Waar de orale honger naar steun en de masochistische kracht (zoals eerder beschreven) om te blijven samenkomen, kan versmelting ontstaan als houvast. Het gevoel wordt dan: als wij verbonden blijven, is het veilig. Deze beweging ontstaat niet uit het niets. Ze verdiept wat eerder al nodig was. De honger naar nabijheid van de orale structuur. Het volho

Vorm als veiligheid. Bij de rigide structuur ligt de bescherming in vorm. In rechtop blijven. In het zorgvuldig bewaren van controle, waardigheid en precisie. Het lichaam vertelt dit vaak in lijnen. Een rechte houding. Spanning rond borst en middenrif. Een adem die hoog blijft, alsof het hart bewaakt wordt. Alsof zachter worden hetzelfde is als instorten. Niet omdat liefde afwezig is, maar omdat liefde ooit voorwaardelijk voelde. Alsof je pas goed genoeg was wanneer je je be

In het boek De Maskermaker worden een aantal karakterstructuren uitgewerkt. Bij de schizoïde structuur ligt de bescherming niet in doen, maar in terugtrekken. In minder worden. In verdwijnen uit het volle contact. Het lichaam vertelt dit verhaal vaak zacht. Weinig spierspanning. Een houding die zich iets terughoudt uit de wereld. De adem hoog of nauwelijks merkbaar. Alsof aanwezig zijn te veel vraagt. Niet omdat nabijheid onbelangrijk is, maar omdat het ooit te vroeg, te leeg