Er komt een moment in je proces waarop regulatie niet langer een toevallige ervaring is, maar een herkenbare staat. Een plek waar je lichaam iets in jezelf begint te vertrouwen wat lang onvindbaar leek. Het moment waarop een gevoel van veiligheid sterker wordt dan gewoonte. Het gebeurt niet plotseling. Het is een langzaam verschuiven, zoals het eerste ochtendlicht dat het donker niet verdrijft, maar simpelweg overstemt. Het gebeurt niet in je comfortzone, maar net daar buiten

Alles heeft zijn eigen tijd, zijn eigen timing. Dat moment herken je niet altijd als prettig. Soms is het onrust, vermoeidheid, trillingen, pijn of emoties die je niet kunt plaatsen. Vanuit de Polyvagaal Theorie weten we dat wanneer je zenuwstelsel verschuift van “bescherming” naar “regulatie”, oude energie weer begint te stromen. Dat kan zich uiten in dingen als spontane ademveranderingen, tintelingen of warmte, een golf van verdriet of opluchting, herinneringen die even opl

Regulatie is geen grootse ervaring. Het is subtiel. Bijna onopvallend. Zoals het zachte kantelen van je adem wanneer je lichaam voor een moment gelooft dat het veilig genoeg is om los te laten. De Polyvagaal Theorie laat zien dat je zenuwstelsel in drie hoofdlagen beweegt: activatie, overleving, en verbondenheid. En reguleren betekent niet dat je altijd in verbondenheid moet zijn, maar dat je kunt schommelen tussen die staten zonder jezelf te verliezen. Je leert als het ware

Opgeslagen spanning ontstaat zelden in één moment. Het is eerder een verzameling fluisteringen die je systeem ooit heeft opgevangen en heeft bewaard, omdat ze toen te groot, te onverwacht of te overweldigend waren. Je lichaam spreekt die taal nog steeds. Soms voel je het als een druk op je borst. Als een onverklaarbare vermoeidheid. Als een emotie die niet past bij de situatie. Of als een sluier tussen jou en je levenslust. De Polyvagaal Theorie helpt ons begrijpen dat spanni

Ons systeem reageert soms “jonger” dan je huidige zelf. Je zenuwstelsel leeft namelijk altijd in het nu, maar het reageert met de kennis van toen. Dat wat zich van toen en daar nog altijd hier en nu bevindt, wordt dus beleefd als hier en nu. Dat is de paradox van regulatie. De Polyvagaal Theorie laat zien dat je lichaam niet wacht op jouw gedachten om te bepalen of iets veilig is. Het maakt razendsnel een inschatting op basis van vroegere ervaringen. Soms gebeurt er iets klei

Je lichaam draagt een verhaal dat veel dieper gaat dan je gedachten kunnen navertellen. Onder je bewustzijn beweegt een stille dirigent: de nervus vagus, een zenuwbaan die je hele systeem doordrenkt met informatie. Hij bepaalt hoe veilig je je voelt, hoe diep je kunt ademen en zelfs hoe open je hart staat voor contact. Vanuit de Polyvagaal Theorie weten we dat je zenuwstelsel niet zomaar reageert op gebeurtenissen, maar voortdurend jouw omgeving “leest”. Het scant: Is het vei

Er komt een dag waarop een kind zegt: "zelf doen". Niet als afwijzing, maar als verlangen. Van het leven dat zich wil uitdrukken in eigen kleur. Autonomie als moment waarin je loslaat om jezelf te vinden. Een natuurlijke beweging vanuit verbondenheid, naar zelfstandigheid, een eerste fluistering van het eigen ik. Wanneer die kleine hand wordt losgelaten, gebeurt er iets magisch: vertrouwen verplaatst zich van buiten naar binnen. Waar eerst de blik van de ouder rust bracht, be

Nog vóór we woorden kennen, spreken we in aanraking, in ogen die ons vinden. De wereld ademt door de borstkas van de ander. Als een ritme van nabijheid, een stille belofte die zegt: ik zie jou, je bent veilig, je mag er zijn. In die eerste dans tussen huid en hart bouwt het lichaam zijn vertrouwen. Het zenuwstelsel luistert, leert, onthoudt: zo voelt rust, zo voelt liefde. Elke wiegende beweging, elke afgestemde blik, legt een onzichtbaar spoor in het brein dat zegt: de were

Depressie voelt vaak als een innerlijke winter. Zwaar, koud en oneindig. Niet alleen donker, maar ook traag, stroperig, alsof elke beweging meer kost dan je hebt. In die staat vraagt je systeem niet om oplossingen, maar om warmte, signalen van veiligheid. Handvatten om weer in beweging te komen. Te helpen verwerken wat je zo in de kou heeft gelaten. Dit kan je helpen om weer íets van beweging te voelen, hoe klein ook. 1. De 1-graadsverschuiving Vraag jezelf niet “Hoe kom ik u

Er zijn momenten waarop je niet zozeer klachten hebt, maar vragen. Vragen die in je borstkas trekken, die in je buik fluisteren, die in je energieveld rimpelingen maken. Vragen die niet opgelost willen worden, maar gehoord. Levensvragen als kompas van je binnenwereld, waar de richting nog niet bepaald is. Ze kunnen opduiken in tijden van verandering, na verlies, aan het einde van een patroon of juist in het midden van iets dat van buiten heel gewoon lijkt. Ze stellen zich nie

Burn-out voelt vaak alsof je innerlijke vlam is teruggebracht tot een klein vonkje. Dat vonkje is er nog, maar je zenuwstelsel heeft bescherming boven beweging gezet. Je hoeft dat niet te fixen. Je mag beginnen bij het herstellen van de veiligheid voor je systeem. Dit kan door ontspanning, maar ook door lichte (ontspannen) beweging. Burn-out vraagt om afleren van overdrive. Jouw grenzen zijn leidend; laat herstel niet groots zijn, maar echt. Hier zijn zachte, haalbare handvat