Veel mensen merken in december dat ze sneller vol zitten. Geluiden komen harder binnen, sociale momenten kosten meer energie en emoties lijken sneller te kantelen. Vaak wordt dit gezien als “overgevoelig zijn” of “niet goed tegen drukte kunnen”. Maar er is vaak iets anders aan de hand. Langdurige of stille rouw, zoals rouw om wat er nooit was, een onvervulde kinderwens of levend verlies, houdt het zenuwstelsel in een subtiele waakstand. Niet omdat je het verdriet niet voelt,

Niet alle rouw gaat over iemand die is overleden. Soms rouw je om iets dat er nooit is gekomen. Een kind dat je niet mocht krijgen. Een toekomst die je je ooit had voorgesteld. Of om iemand die er lichamelijk nog is, maar geestelijk langzaam verdwijnt, zoals bij dementie. Dit noemen we ook wel levend verlies. Juist in december kan deze vorm van rouw extra schrijnen. Wanneer de buitenwereld verhalen vertelt over samen, familie en tradities, wordt voelbaar wat ontbreekt. Niet o

Rouw in december ~ Liefde die haar eigen plek niet terug vindt Voor veel mensen wordt rouw in december extra voelbaar. Een lege plek aan tafel, oude rituelen die niet meer passen, herinneringen die zich onverwacht aandienen. Waar de buitenwereld vraagt om licht, gezelligheid en samenzijn, trekt het innerlijk zich soms juist terug. Dat is geen tekort, het is een natuurlijke reactie op gemis. Rouw is geen stoornis en geen probleem dat opgelost moet worden. Het is een natuurlijk

Je zenuwstelsel kent geen kalender, dus december vraagt vaak iets anders van ons dan ons lichaam kan geven. Waar de buitenwereld versnelt, blijft het zenuwstelsel soms hangen in vermoeidheid, alertheid of terugtrekking. Niet omdat je niet mee wilt, maar omdat je systeem nog niet de veerkracht heeft om mee te kúnnen. Ons zenuwstelsel reageert niet op data, agenda’s of verwachtingen. Het reageert op herinnering, op veiligheid, voorspelbaarheid en rust. Wanneer die ontbreken, sc

December wordt vaak neergezet als een maand van licht, verbinding en samenzijn. Maar voor veel mensen voelt deze periode juist intens. Klachten kunnen opspelen, rouw wordt voelbaarder, het lichaam raakt sneller overprikkeld. Niet omdat je tekortschiet, maar omdat je systeem reageert op wat er werkelijk leeft. We proberen balans vaak te vinden door ons aan te passen: toch gaan, toch meedoen, toch volhouden. Maar echte balans ontstaat niet door jezelf te forceren richting gezel

Na een intensieve periode, van ziekte, verlies, trauma of gewoon te lang te veel, lijkt herstel vaak iets dat je moet dóen. Maar echt herstel begint niet bij actie. Het begint bij durven vertrouwen, bij ont-moeten. Weer leren vertrouwen dat je lichaam, je gevoel, jouw tempo weten wat goed is voor jou. Ook als dat traag voelt, er onzekerheid is of zelfs paniek "of je jezelf ooit weer terug zult kennen". Het vraagt moed. Want als je lang hebt moeten overleven, voelt het vreemd

Rouw is geen route die je van A naar B volgt. Het is een innerlijk landschap dat telkens van kleur verandert. Een golf die soms zacht ademt en soms onverwacht keihard terugkeert. Rouw ontstaat wanneer iets of iemand een plek had in jouw binnenwereld en die plek plots leeg komt te staan. Die leegte is voelbaar in alle lagen van je mens-zijn, als de beweging die zoekt naar een nieuwe vorm. Dit kan ook op alle lagen voelbaar zijn; je fysieke lichaam sneller dat moe is of juist o