Na een periode van herstel, stilte of overleven kan de toekomst soms vaag aanvoelen. Je weet wat je níet meer wilt, maar nog niet wat wél. Dat is normaal. Wanneer je lang hebt moeten volhouden, raakt het vermogen om te dromen even op de achtergrond. Om opnieuw perspectief te vinden, helpt het om je binnenwereld een stem te geven. Niet met woorden, maar met beelden. Met gevoel in plaats van denken. Maak eens een moodboard / visionboard. Niet als plan, maar als uitnodiging. Bla

Na een intensieve periode, van ziekte, verlies, trauma of gewoon te lang te veel, lijkt herstel vaak iets dat je moet dóen. Maar echt herstel begint niet bij actie. Het begint bij durven vertrouwen, bij ont-moeten. Weer leren vertrouwen dat je lichaam, je gevoel, jouw tempo weten wat goed is voor jou. Ook als dat traag voelt, er onzekerheid is of zelfs paniek "of je jezelf ooit weer terug zult kennen". Het vraagt moed. Want als je lang hebt moeten overleven, voelt het vreemd

Na een periode van herstel of verandering wil je graag vasthouden wat je hebt hervonden: rust, vertrouwen, regie, helderheid. Maar zodra het leven weer voller wordt, merk je hoe snel het oude ritme je weer probeert mee te trekken in oude patronen en gedachten. Niet omdat je terugvalt, maar omdat het telkens opnieuw een uitdaging is om de balans te bewaren tussen doen en zijn. Omdat het oude nog vertrouwder voelt dan het nieuwe. Het vraagt aandacht om trouw te blijven aan wat

Depressie kan voelen alsof je in een diepe put zit waar de wanden te glad zijn om je aan op te trekken. Een hopeloze donkere schacht, waar je niet uit lijkt te kunnen komen. In die diepte leeft verdriet dat zo bevroren is dat het lijkt alsof het nooit meer zal smelten. Alsof je lichaam, je gedachten en je energie allemaal vastzitten in diepe winterkou. Dit verlammende verdriet voelt alsof het je vasthoudt, maar in de taal van hoop kan het ook een andere betekenis krijgen: als