Praktijk voor therapie, coaching & training
                                                    Ont-wikkelen in verbinding met je  ?

Pedagogie & Persoonlijke ontwikkeling & Talent ontwikkeling

blog

Blogsels over het leven zelf...

overzicht:  volledig / samenvatting

Over afscheid nemen en ontslagverwerking

Geplaatst op 7 maart, 2017 om 16:30 Comments reacties (4)

Hoe het einde der tijden transformeert in het begin van de toekomst

 

“Al jaren werk je voor dezelfde werkgever, je bent nooit ziek, draait op verzoek zonder problemen overuren en bent nooit te beroerd om een stapje harder te lopen. Bij de maandelijkse werkbesprekingen is al verschillende keren besproken hoe om te gaan met de teruglopende orderportefeuille. Keer op keer kom je met vernieuwende ideeën om de toekomst van het bedrijf positief te beïnvloeden.

Vlak voor de vakantie wordt je verzocht langs te komen voor overleg. Op de een of andere manier heb je niet zoveel vertrouwen in het verloop van dit gesprek. Dit onderbuik gevoel blijkt niet voor niets. Er wordt je meegedeeld dar er voor jou en drie van je collegae ontslag is aangevraagd bij het UWV.

Boos en vol ongeloof ga je terug naar je werkplek. Hoe kan dat nou?! Je verdient dagelijks geld voor je baas, met de acquisitie, door scherp inkopen. Wat …streek en wat een ….. !!! En een aantal niet zo nette benamingen voor je werkgever schieten door je hoofd.

Eind van de middag ga je naar huis. Gevoel van verraad, teleurstelling, ontgoocheling, verdoving, verdriet en boosheid wisselen elkaar af.

De volgende dag terug op je werk hoor je dat één van de collegae acuut ziek geworden is na de melding van gisteren. Pas na anderhalve week met een teiltje op het toilet, is zij in staat redelijk neutraal (zij het 4 kg lichter) haar werkzaamheden weer op te kunnen pakken. Dat geldt echter niet voor jou, de beschreven emoties blijven je bestoken met gedachten, tranen, slapeloze nachten en wisselende stemmingen… Je hoofd is vol en je altijd positieve spirit onvindbaar.”

Helaas zal dit voorbeeld voor heel veel mensen een herkenbaar scenario zijn. Iedereen gaat op zijn eigen manier om met een dergelijke situatie en iedereen heeft zijn eigen reactie.

Als je een dergelijk bericht te verwerken krijgt, komt er een boel op je af. Of eigenlijk, zakt er een boel onder je weg. Alles wat je als ‘zekerheid’ zag, staat ineens op losse schroeven. Er wordt pijnlijk duidelijk hoezeer alles afhangt van een stabiel inkomen. Om vervolgens over te gaan in zichzelf constant herhalende vragen die de onzekerheid, bij uitblijven van een bevredigend antwoord, alleen maar verder vergroten.

Het is de kunst om deze lamgeslagenheid om te zetten in een constructief bouwen aan je toekomst; met het heft weer in eigen handen. Om daar weer te komen, doorloop je onbewust verschillende stadia. Stadia die lijken op de 7 fasen van rouwverwerking, zoals Elisabeth Kübler-Ross deze beschrijft. In wezen is ook dit een abrupt en definitief afscheid, (vaak) buiten jouw schuld, dat verwerkt moet worden.

1. Ontzetting, ongeloof

Je kunt/wilt het gebeurde niet accepteren. Fase gaat ook met verlamming/verdoving gepaard. Alsof je niet meer in staat bent helder te denken en handelen.

Gevoelens en gedachten die bij deze fase kunnen horen zijn: “Dat kan niet waar zijn”, “Dit kan mij toch niet overkomen”, Ongelofelijk, hoe kan dat nou. Ik heb toch altijd…” etc.

2. Ontkenning

De fase van ontkenning werkt als een (tijdelijk) afweermechanisme. Er wordt ruimte gecreëerd om weer wat tot jezelf te komen. Tijdelijk hou je jezelf voor dat de situatie nog gelijk is aan die, voordat het ontslag aangezegd werd. Deze fase geeft ook de hoop, die mensen de kracht geeft om door te gaan en als het ware het gebeurde ongedaan te maken.

Gevoelens en gedachten die bij deze fase kunnen horen zijn: “Nee, het is vast een vergissing”, “Ik krijg straks vast een telefoontje, dat alles nog net zo is als dat het was”, etc.

3. Woede, angst, schuld.

Wanneer de waarheid eenmaal diep doorgedrongen is, ontstaat er vaak schaamte, angst en boosheid. Deze woede kan zich op alles richten en is niet voor rede vatbaar. Achter deze woede en angst schuilt diep verdriet.

De emoties en gedachten die bij deze fase kunnen horen zijn: “Ik ben overbodig”, “Ik wordt afgedankt”, “Ik ben niets meer waard” etc.

Maar ook “Wie denkt ie …… wel niet dat hij is?!”, “Die ….. denkt alleen maar aan zichzelf, neemt me alles af waar ik altijd voor gewerkt heb!!” en “Wat heb ik toch gedaan om dit te verdienen?”, “Hoe moet ik nou toch in hemelsnaam verder? Hoe moet ik nou voor m’n gezin zorgen?” etc.

Het kan een behoorlijke tijd in beslag nemen voordat deze fase doorlopen is. Deze fase is namelijk pas afgerond, als je bereid bent door de boosheid, de schaamte en door het verdriet heen te voelen en te erkennen dat j e o n t s l a g e n b e n t. Jezelf toestaan om verdrietig te zijn om wat je hebt meegemaakt. Jezelf toestaan dat je jezelf vernederd en afgedankt voelt. Jezelf toestaan om je te schamen voor het feit dat jij ontslagen bent. In de erkenning van deze gevoelens, ligt de sleutel tot de toekomst.

Zolang je blijft ontkennen en weg blijft duwen, zul je worden achtervolgd in je gedachten, in je slaap ( / slapeloosheid), waar je ook bent, net zolang totdat je je overgeeft aan wat is en jezelf de ruimte geeft authentiek te zijn in de situatie die je doormaakt. Authentiek; zonder waardeoordelen, zonder begrenzingen of vermaningen van jezelf. Kijken naar jezelf, door de ogen waarmee je dat naar een gekwetst kind zou doen.

Als je het gevoel hebt daar niet alleen uit te komen, omdat je bang bent te verdrinken in een zuigende draaikolk of weg te zakken in een diep zwart gat, vraag jezelf dan af wat je nodig hebt om jezelf die ruimte wel te geven. Als dat iemand is die met je meeloopt en je een boei toegooit als je dreigt te verdrinken, zoek dan zo iemand op. Zorg voor jezelf!

Als je in jezelf niet de kracht kunt vinden die je nodig hebt om jezelf de ruimte te geven, gaat er steeds meer energie verloren aan het onderdrukken van die emoties. Zonder erkenning verteert het je en kom je er niet uit. Dit proces gaat net zolang door totdat je stopt met vechten om te onderdrukken, ziek wordt, een burn-out krijgt / …

Als je jaren later terug kijkt op wat je meegemaakt hebt, zal dit stadium een fase blijken die veel invloed heeft gehad op je leven nadien. Of dat versterkende of belemmerende invloed is geworden, hangt af van hoe je deze fase af hebt kunnen sluiten.

4. Aanvaarding

In deze fase is het dieptepunt van het 3 stadium bereikt. Hier is de ‘ontslagene’ “klaar” om zichzelf uit het dal te trekken. Weer vooruit te gaan kijken, in plaats van terug. De wonden zijn nog vers en er zal nog regelmatig teruggevallen worden, maar de eerste stap richting een nieuwe toekomst is gezet.

5. Experimenteren

De invulling van een nieuwe toekomst is hier begonnen. Nieuwe dingen worden uitgeprobeerd om hoop te creëren. Er wordt een houvast gezocht voor de toekomst; iets waarmee het gevoel voor ‘zekerheid’ dat zo ruw onderuit getrapt is, weer hervonden kan worden.

Ook wordt er gekeken naar de concrete manier “hoe nu verder”. Je vraagt je af of je je oude beroep wel weer wilt gaan uitoefenen. Je vraagt je af of je wel weer in loondienst wilt werken, of dat je liever als zelfstandige aan de slag gaat. Je komt ineens weer in aanraking met de dromen die je vroeger over je toekomst had. Allemaal vragen die gedurende deze fase aan de orde komen. En waarvan de antwoorden je dichter brengen bij een hervonden zelfvertrouwen, eigenwaarde.

6. Betekenis zoeken

In deze fase ga je overwegen wat de betekenis van het nieuwe gedrag is om daar conclusies uit te trekken.

Een manier om betekenis te vinden is het lezen van informatieve boeken of het volgen van een cursus, training of leren van een ‘methode’ (mindfullness, authentic branding o.i.d.) om in het hier en nu te zijn. In een groep met gelijkgestemden leer je in je nieuwe situatie met ‘nieuwe’ ogen te kijken en krijg je nieuwe handvatten voor het omgaan met uitdagingen, terugval en tegenslag.

7. Terug naar effectiviteit

Het laatste stadium brengt rust en evenwicht. Je hebt ‘je lot’ geaccepteerd, je kunt het gebeurde loslaten. Met de manier die je gevonden hebt om je nieuwe toekomst tegemoet te treden kun je het heft weer in eigen hand nemen. Dàn wordt dat wat eerst het einde der tijden leek, het begin van een nieuwe tijd met ruimte voor nieuwe mensen, nieuwe dingen en niet te vergeten een sterkere ‘nieuwe’ JIJ!


Kom je er alleen niet uit? Neem gerust contact op!


TAGS: #zelfonderzoek #eigenwaarde #crisis #ontslag #psychologie #onzekerheid #inkomen #rouwverwerking #kublerross

De kracht van overtuigingen

Geplaatst op 7 maart, 2017 om 16:25 Comments reacties (3)

#Gedachten

Heb je dat ook wel eens? Je staat ‘s morgens op en allerlei vervelende gedachten spoken door je hoofd. Daar waar je normaalgesproken de knop omzet en je dag vervolgt, word je nu min of meer achtervolgd door je volle hoofd. En als het dan nog positieve gedachten zouden zijn, dan zou het nog wel prettig zijn; wie wil er nou niet een schouderklopje op z’n tijd…

Maar nee, deze gedachten zijn geen positieve. Ze zijn kritisch en er is voor alles wat je doet, denkt en voelt wel commentaar. Je herkent deze gedachten misschien wel. Meestal steken ze de kop op als je moe bent of een beetje gestrest. En meestal geef je ze een zetje, gooi je de deur voor hun neus dicht / doe je de deksel er weer op en zijn ze dan weer even op de achtergrond…

#Onbalans

Maar dan kom je in een situatie waarin je in onbalans raakt. Misschien ligt er een overlijden, ontslag, ongeluk of ziekte aan ten grondslag, misschien is het een op één stapeling van ‘kleinere ingrijpende gebeurtenissen’, wie zal het zeggen. Je voelt je steeds meer onder druk staan en dan word je erdoor overvallen. Je lijkt de regie over je eigen leven totaal kwijt te zijn en de wereld lijkt op een krentenbol. Je hoofd slaat op hol en je kunt alleen nog maar nadenken over jezelf en wat er allemaal niet goed is.

Wat eerst gedachten waren als “Goh, niet zo slim he?!” of “Jeetje slimmerik, had je dat nou niet zelf kunnen bedenken??!!”, gedachten die ‘slechts’ cynisch waren, zijn nu allesbeheersende afkeuringen geworden. Deze afkeuringen hebben we eerder in ons leven overgehouden, uit situaties waarin we ons door een ander afgewezen, teleurgesteld, gekleineerd, niet geaccepteerd, gepest, niet gehoord etc. voelden.

#Beschermingsmechanisme

Emoties die vooral in een jonge kinderleven zeer diepe indruk kunnen maken.

Emoties die tot gevolg hebben dat het gevoel / overtuigingen als: “ik ben niets waard”, “ik doe het toch nooit goed”, “ik zal daar nooit bijhoren”, “ik kan dat toch niet”, “ze luisteren toch niet naar mij”, etc. ontstaan. Omdat dit voor een kind, dat zich voor zijn EigenWaarde en zelfbeeld nog voor 100% spiegelt aan zijn omgeving, zeer pijnlijke ‘conclusies’ zijn, wordt een bescherming gecreëerd die ervoor zorgt dat deze pijn voorkomen kan worden. Deze beschermingsmechanismen hebben als het ware een evaluerende functie. Voordat iets uitgevoerd / gezegd wordt, wordt het eerst kritisch onder de loep gehouden.

Deze innerlijke criticus heeft echter nog wel eens de neiging om overkritisch te zijn of zich uit te spreken in een situatie waarin geen ‘bescherming’ meer nodig is. Als dit gebeurt gaan de eerst beschermende mechanismen, belemmerend werken. Ze kunnen je zelfs ‘overnemen’ en bijdragen aan een stevige depressie of burn-out. Situatie na situatie sluipt dat erin, totdat je breekt.

Onze eerste neiging bij iets wat we bijv. niet leuk vinden of niet willen is om het weg te duwen of te ontkennen. Wat je niet ziet, is er ook niet…

Maar het tegendeel is waar. Iets met geweld ontkennen of wegduwen is ook een vorm van aandacht geven. Ook in dit geval geldt; dat waar je aandacht aan geeft (positief of negatief door het weg te duwen) groeit. Ik moet dan altijd aan het beeld van de ketel denken, waar met man en macht het deksel op gehouden moet worden, totdat de kracht in de ketel overwint en de deksel eraf ploft. Veel schade, veel leed, veel kwetsuren. Deze reactie is ook weer een natuurlijke bescherming tegen het onbekende, de angst om gekwetst te worden, gewond te raken. Een beschermingsmechanisme dus…

#Management

Ondanks dat deze mechanismen niet voor niets zijn, is het wel zaak om af en toe eens te kijken naar de verschillende mechanismen, overtuigingen en gewoonten die je hebt. Hiervoor heb je de ogen nodig van iemand die nog niet gekleurd is door wat je in je leven allemaal hebt meegemaakt. Een ‘human source manager’ als het ware, die vanuit helikopterview eens kan bekijken wat er soepel loopt, waar je kracht zit en waar de energie weglekt.

Een mooie manier hiervoor is om je kwaliteiten te gaan verzamelen, bijv. met het kernkwaliteitenspel. Als je jouw kernkwaliteiten helder hebt, kun je deze gaan verbinden aan de kernrollen die je in je leven vervult. In een visualisatieoefening kun je vervolgens deze kwaliteiten gaan ‘verpersoonlijken’. Een hele leuke ontdekkingsreis.

Bijvoorbeeld:

In mijn kernkwaliteiten herkende ik een aantal kernrollen, die vervolgens de ‘gedaante’ van een dier aannamen. Zo is mijn ‘zelfzekere kant’ een leeuw, mijn ‘stevige hier ben ik kant’ een olifant, mijn ‘onzekere kant’ een kleine grijze muis en mijn ‘kritische scherpe kant’ een schorpioen. De wijze, die weet en in staat is om deze dierentuin in evenwicht te houden is een grijze uil.

Een andere metafoor die gebruikt wordt is bijvoorbeeld een orkest. Iedere rol is een instrument, met zijn eigen partij in het stuk dat leven heet. De dirigent is in dit geval de wijze, die het overzicht bewaart en ervoor zorgt dat ieder instrument op zijn tijd en sterkte aan bod komt… Of misschien ontstaan er bij jou spontaan nog andere. Alles is goed, het is van jou.


#Wijsheid

Als je deze metaforen in jezelf kunt verankeren en je oefent er wat mee, kun je ervoor zorgen dat je emoties, die normaliter je stemming / handelingen zouden bepalen, los kunt koppelen van je zijn. Ze zijn dan wel aanwezig (en mogen er ook zijn) maar ze zijn niet meer alles overheersend. Je kunt ze als het ware erkennen en er van een afstandje naar te kijken. Door je met je uil of de dirigent te identificeren, kun je je innerlijke wijsheid aanspreken om je evenwicht te bewaren en niet meegezogen te worden.


#Rollen

Alle rollen hebben een functie, ook degenen waar je in eerste instantie een hekel aan hebt, die je in de weg zitten of belemmeren. Al deze rollen hebben je (ooit) een dienst bewezen. En kunnen dat weer (gaan) doen en zitten namelijk kwaliteiten en krachtige eigenschappen in verborgen. Als je de gebeurtenis kunt erkennen waardoor je beschermingsmechanisme ontstaan en later belemmerend geworden is, kun je de overheersende lading / noodzaak eraf halen. Door de vervolgens de kracht te herkennen kun je deze inzetten waarvoor hij oorspronkelijk ontwikkeld is; ten bate van jezelf.

Als je bijvoorbeeld een spannend gesprek hebt, kun je die kanten in jezelf aanspreken waarvan je denkt dat ze extra meerwaarde kunnen bieden. In mijn geval, nam ik op basis van een voorgevoel de leeuw, de beer en de schorpioen mee, in een gesprek dat na afloop mijn ontslag aanzegging bleek te zijn.


#Kracht

Doordat ik me heel specifiek gefocust had op de sterke kanten van de bijbehorende dieren die ik meegenomen had (mijn sterke kanten dus), was ik in staat voor mezelf op te komen, de benodigde vragen te stellen en me niet te laten leiden door de schrik / emotie. Uiteraard is het niet een manier om ergens niet door geraakt te worden, dan zouden de zelfbeschermingsmechanismen de situatie weer beheersen. De schok die later uiteraard insloeg als een bom, kreeg op zijn beurt en tijd de aandacht en erkenning die nodig was om de situatie te verwerken.

De winst zat hem erin dat ik me ondanks het nieuws bewust kon blijven van mijn kwaliteiten, mijn kracht en eigenschappen die mij weer verder konden helpen door de situatie heen. Daar waar ik vroeger wellicht paniek gevoeld had of totaal overspoeld geweest was, kon ik nu mijn emoties observeren, doorleven en ze de plaats en ruimte geven die ze nodig hadden zonder de zonzijde uit het oog te verliezen. Toen de deur dicht gesmeten werd kon ik als het ware zelf het raam vinden om open te zetten.

Koester en onderzoek dus vooral die kanten waar je de grootste hekel aan hebt in jezelf en in de ander. Dat zegt namelijk ook heel veel over jouw eigen mechanismen. Verenig je met jouw metaforen en gebruik je kracht en kwaliteiten als nooit tevoren!



Wil jij kennismaken met jouw innerlijke 'dierenrijk' ? of aan de slag met jouw (belemmerende) overtuigingen? Neem gerust contact op!



TAGS: #psychologie #overtuigingen #zelfvertrouwen #zelfonderzoek #eigenwaarde

Over bezinning, paniekvoetbal en trouw...

Geplaatst op 7 maart, 2017 om 16:25 Comments reacties (0)

Als je eerlijk naar je leven en je keuzes kijkt… In hoeveel gevallen blijf je dan trouw aan jezelf? En wat is trouw zijn aan jezelf eigenlijk?

Je kunt trouw vanuit meerdere punten belichten, als voorbeeld gebruik ik de uitgangspunten voor #Authentic Personal #Branding.

Daarbij wordt uitgegaan van 4 perspectieven die er, als je ze in evenwicht weet te houden, voor zorgen dat je leeft vanuit je passie, trouw blijft aan je eigen levenspad en zorgt voor jezelf.

De perspectieven zijn gericht op “Intern”, “Extern”, “Kennis | Ontwikkeling” en “Financieel”.


Intern

Dit perspectief gaat over de belangrijkste persoon in jouw leven: JIJzelf.

Als je je interne drijfveren helder hebt, weet je doelgericht waar je naartoe wilt in je leven. Je weet waar je passie ligt, je weet welke kwaliteiten je hebt en hoe je deze in kunt zetten.

Niet zelden kom je hier achter doordat je in een situatie verzeild raakt, waarin je je opnieuw moet bezinnen over je leven. Een burn-out, ontslag, ziekte, een ingrijpende gebeurtenis of een opeen- stapeling van kleine voorvallen die de bom uiteindelijk doet barsten, dwingt je om pas op de plaats te maken. De eerdere signalen heb je over het hoofd gezien, nu is BOEM ho.

 

De zaken die je eerst dacht goed op een rijtje te hebben, wankelen nu in hun zekerheid. Dingen die je dacht voor elkaar te hebben, blijken een minder goed passend korset te vormen om de dromen die je dacht na te streven.

Je gaat je opeens afvragen “wil ik dit wel?”, “is dit nou mijn leven?”, “waar zijn mijn dromen toch gebleven?”

 

Je realiseert je dat je je kwaliteiten bijna niet meer inzet, omdat je voornamelijk paniekvoetbal aan het spelen bent, in het jongleren met de tijd. Het lijkt wel of je heen en weer geslingerd wordt tussen een onzichtbare hand en alles wat je tot voor kort als zekerheid ervoer. Het proces hieromheen is in “Over afscheid nemen en ontslagverwerking” verder uitgewerkt…

Als je op het punt kunt komen dat je dit kunt erkennen en het tegelijkertijd aandurft om in kleine stapjes te gaan veranderen, ga je een aantal dingen voor jezelf op een rijtje zetten.

Wat wil ik, wat kan ik

Wat doe ik en wat wil ik doen

Welke kernrollen heb ik in mijn leven en welke zou ik willen hebben

Wat is mijn innerlijke drive, mijn passie en mijn missie

Om je vervolgens af te vragen wat je ervoor nodig hebt om deze nieuwe inzichten ook daadwerkelijk tot uitvoer te laten komen… en wanneer…


Extern

Het perspectief Extern omvat alles wat invloed heeft op je leven, dat buiten jezelf ligt. Daarbij wordt gedoeld op je gezin, je werk, school, sportclub, hobby, etc…

Neem eens onder de loep welke invloed de verschillende componenten op je leven hebben en hoe deze de wandeling op je levenspad beïnvloeden.

Vraag je eens af of de verdeling in energie en inzet ok is voor je. Kun je trouw blijven aan jezelf, zonder een ander(e partij) geweld aan te doen?

Kun je opereren vanuit je centrum, je krachtbron of speel je paniekvoetbal? Hoe is de verhouding Intern – Extern in prioriteiten? Uit de perspectieven intern en extern kun je een hoop energie en voldoening halen. Evenzo kan er in die perspectieven je er een boel energie weglekken.

Hoe voel je je nu, nu je dit leest en in je gedachten je antwoorden geeft op de vragen? Wat denk je?

Ben je wat geërgerd omdat “het hier allemaal makkelijk staat en het in het echte leven toch allemaal net wat gecompliceerder is?” Of ben je misschien opgelucht dat je door concrete vragen aan jezelf te stellen, wat ruimte krijgt voor echte bezinning of toch…..

Waar kies je voor? Kies je voor evenwicht? Voor de overheersing van het Externe perspectief, voor 60u per week voor je baas werken en je kinderen te weinig te zien in hun opgroeien? Of is de balans bij jou misschien doorgeslagen naar het Financiële perspectief?


#Financieel

Heb je altijd te weinig geld en levert dat zorgen op? Of heb je naar je zin nooit genoeg geld en ben je altijd bezig met meermeermeer… Welke impact heeft jouw financiële situatie (of de manier waarop je met dit perspectief omgaat) op jouw leven, jouw gezin, jouw dromen en jouw waarden?

Wat vind je van die antwoorden en de gedachten die deze vragen bij je oproepen? Zou je er iets aan willen veranderen en zo ja, wat heb je daar dan voor nodig?


#Kennis | #Ontwikkeling

Het 4e perspectief omhelst alles wat met kennis en (persoonlijke) ontwikkeling te maken heeft. Van tijd tot tijd bezig zijn met een cursus of studie, verrijkt niet alleen ons uiterlijk leven, maar ook ons innerlijk. Je komt in aanraking met andere mensen, leert nieuwe dingen, ontwikkelt jezelf en ontvangt nieuwe inzichten. Zo open je de deur voor je bewust-zijn van tijd tot tijd… Zo laat je even een lichtje schijnen op je gewoonten, onderzoek je of je nog trouw kunt zijn aan jezelf of dat je weer vervallen bent in paniekvoetbal…

En dan is het natuurlijk de kunst om vanuit jouw innerlijke missie deze perspectieven in evenwicht te gaan houden… Ze precies in kaart brengen en verbinden aan dingen die je wilt bereiken is één, er daadwerkelijk aan gaan staan en het leven gaan leiden wat jij wilt leiden, ervoor gaan doen wat nodig is, is een tweede…

Het is een complex proces waarin je tegen dingen uit alle geledingen aanloopt. Van gewoonten tot onverwerkte ervaringen waarop deze gewoonten misschien gebaseerd zijn, van keuzes maken tot afscheid nemen en alles wat daartussen in zit. Erkennen, verbinden, verwerken, aanvaarden.

 

Het kan een proces zijn dat een periode afsluit (zoals bijv. stress, burn-out, ontslag), maar ook één die een periode inluidt (zoals bijv. effectief gaan lijnen, patronen loslaten, angst overwinnen). Het is een proces dat je goed alleen kunt doorlopen, maar het kan ook zijn dat het het liever in een groep doet, waarin je je kunt spiegelen aan anderen, de handvatten waar je verder mee kunt en natuurlijk de steun krijgt waar nodig. Het is een proces waarvan de beweging nooit meer ophoudt.

Het is aan jou, jouw manier te kiezen om te leren trouw aan jezelf te blijven, een balans in jouw leven te creëren. Het is jouw proces, het is dus goed. En: je bent het waard!



TAGS: #authenticiteit #zelfonderzoek #branding #balans #levensgebied #multiproblem #geluk #erkennen

Komkommertijd; bron van mogelijkheden...

Geplaatst op 7 maart, 2017 om 16:20 Comments reacties (0)

#Komkommertijd

Soms heb je van die perioden waarin het lijkt of niets loopt zoals je graag zou willen, alsof je leven stagneert, komkommertijd in je leven zeg maar… Wat eerst op 1 levensgebied tot uitdrukking komt – werk, privé, financieel of persoonlijke ontwikkeling – wordt al snel opgevolgd door vertraging in de overige gebieden. Steeds langzamer gaat de tredmolen rond, steeds zwaarder, totdat hij bijna tot stilstand lijkt te komen. Het lijkt alsof je de regie over je leven kwijt bent, alsof je van alles overkomt, zonder dat je daar ook maar iets aan kan doen.


Wet van #Murphy

In zo’n periode loop je gemakkelijk tegen jezelf aan. Ongeduld, spanning of ‘alles wel weer goed komt’, twijfel of je de dingen wel ‘goed aanpakt’, etc.etc. En omdat het hier om de wet van Murphy lijkt te gaan, krijg je de antwoorden op deze prangende vragen niet op de momenten waarop je ze nodig hebt, waardoor je ‘s nachts slecht slaapt en vicieuze cirkels op de loer liggen.

Ondanks dat je uit alle macht probeert in beweging te komen en te blijven, kom je in confrontatie met het gegeven dat het leven niet maakbaar is, dat je niet alles zelf in de hand hebt. In je achterhoofd weet je dat natuurlijk, maar het te ervaren maakt toch pijnlijk kwetsbaar en klein… En toch ligt er in deze confrontatie ook de kracht om ermee om te gaan verborgen.


Bol van het leven

Als het leven nu eens gelijk staat aan een grote bol die altijd in beweging is. Een bol waarin alles zich voortbeweegt in het verband van oorzaak: gevolg en waarin alles in evenwicht is… Een bol die je nooit in zijn geheel kan overzien, die je niet kunt beheersen, controleren of afdwingen, een bol die meer geheimen voor je heeft dan inzichten die je kunt zien. Aan de ene kant een geruststelling, aan de andere kant wederom een keiharde confrontatie. Het leven IS, aan jou hoe je ermee omgaat… En in dat ZIJN, zit ‘m de essentie, want het leven geeft wel degelijk hints.

Dit neemt echter niet weg dat je nu in al je bewust-zijn, het gevoel hebt vast te zitten; dat jij blokkeert. Het is dus niet zozeer de vraag “Hoe zet ik mijn wereld weer in beweging” maar van “Hoe ga ikzelf weer in de juiste beweging mee”… Dus hoe kom je aan die hints, hoe ontcijfer je ze, waar lees je ze… Hoe kom je weer op de weg waarop je wilt zijn; jouw eigen pad naar jouw eigen toekomst…


Enkele handreikingen

Onderzoek je overtuigingen over hoe iets zou moeten zijn, hoe het hoort. Kijk of deze overtuigingen je nog dienen of dat ze je in je huidige leven zijn gaan belemmeren. Onderzoek ook de onderliggende ervaringen, de pijnpunten uit je verleden die je mogelijk projecteert op de situatie die zich nu voordoet. Dit kan een soort “emotionele verlamming” met zich meebrengen. Onderzoek en laat los… Dan kan het zomaar zijn dat wat je eerst als de stilte in het oog van de orkaan aanzag, bij een volgende blik een prachtige regenboog blijkt te zijn…

Als het gelukt is om je belemmerende overtuigingen te vragen een stapje terug te doen, STOP dan direct met proberen. Met proberen bereik je niets. Maak een analyse van waar je nu bent en zet daar tegenover de analyse van waar je naartoe wilt. Zet vervolgens op een rijtje wat je nodig hebt om van A naar B te komen. DOE dat…

Laat je verzet los. Sommige situaties hebben even tijd nodig, voordat alle elementen op hun plek kunnen vallen. Blijf open staan voor wat is en probeer even van het uitzicht te genieten. Wie weet welke mogelijkheden er nog in deze situatie verborgen zitten…

Stel prioriteiten en schrijf deze uit. Geef waarde aan je wensen… Die wens die de meeste waarde heeft, gaat voor wensen met minder waarde… Ook als je daarmee iets (tijdelijk) los moet laten of water bij de wijn moet doen… Prioriteiten geven focus, focus geeft actie, actie geeft beweging.

Neem eens een moment rust en kijk eens wat je innerlijke stem je te vertellen heeft. Ook jij hebt een wijze in je, die je kan laten zien wat goed voor jou is (al staat dit soms haaks op wat je graag zou willen…). Meditatie, visualisatie o.i.d. kan je daarbij helpen.

Laat iemand eens met je meelopen. Zoek iemand die jou kan helpen zicht te krijgen op je blinde vlek in de overtuigingen die je zelf niet aan kunt pakken. Ook als je in punt 1 op dingen stuit waar je alleen niet overheen komt, omdat ze te angstaanjagend of overweldigend zijn, zoek iemand die je kan helpen dingen in behapbare porties te verdelen, te erkennen wat erkenning nodig heeft, voor dat je verder kunt. Iemand die je de handvatten geeft die je nodig hebt, om je eigen kracht aan te kunnen spreken, zodat je op kunt ruimen wat je niet meer kunt gebruiken. Door verwerking verandert je wereldbeeld - een bol vol mogelijkheden


TLC

En bovenal trap niet in de valkuil… Jezelf bekritiseren komt in deze situaties makkelijk om de hoek kijken. Ooit is ook dit een beschermingsmechanisme geweest, in deze situatie kun je slechts de kracht die erachter schuil gaat gebruiken: ervoor gaan om er het beste uit te halen voor jezelf… In tijden van twijfel en onzekerheid is soepelheid en zachtheid nodig en geen verharding. Niets zo belangrijk als de onvoorwaardelijke steun van jezelf onbeperkt voor handen hebben.

TLC TenderLovingCare voor alles dus.



TAGS: #zelfonderzoek #leven #geluk #balans #overtuigingen #stress #onbalans #leven

Over #Evenwicht #Balans #Kracht en #Passie

Geplaatst op 7 maart, 2017 om 16:15 Comments reacties (0)

Evenwicht, Balans… In je kracht staan, je passie leven… Het zijn onder de hand modewoorden... Wat is nu eigenlijk evenwicht of balans en hoe sta je eigenlijk in je kracht, hoe kom je dan achter je passie?


#Transformatie

Het is makkelijk praten voor mensen die de groeisprong die voor dit alles nodig is, al doorlopen hebben. Ervaring komt immers pas nadat je het het hardst nodig hebt… Natuurlijk zijn er talloze tools als positief denken, een training authentic personal branding of mindfullness.

Maar met je best doen om positief te denken of je best doen om in balans te blijven, ben je er niet.

Zonder vrede met de pijnpunten en gebeurtenissen uit je verleden (die vaak tot de benodigde transformaties leiden), heling van de kwetsuren van je innerlijk kind, ont-wikkeld zelfvertrouwen, maar ook het zorg dragen voor bijvoorbeeld je lichamelijke gezondheid, blijft het “je best doen om te in balans te blijven”, in plaats van in balans zijn. Pas als je vanuit zijn kunt leven verandert er daadwerkelijk iets aan je manier van kijken en daarmee aan de situaties en mensen die je ontmoet.


#Spiegel

Coaches te over, die allemaal op hun manier het wiel uitgevonden hebben en die anderen daarmee in een bepaald stukje verder kunnen helpen.

Of misschien zijn al die coaches ook gewoon mensen…

Mensen die een stuk persoonlijke ontwikkeling doorlopen hebben, ervaringsdeskundigheid een plek hebben gegeven in een opleiding of training in een bepaalde methode.

Of zoals ik er zelf tegenaan kijk: “Een gebruiksaanwijzing / vertaler in ‘n bepaalde levensfase kunnen zijn, iemand die als spiegel kan dienen en je kan laten zien wat je zelf op dat moment even niet ziet. Of iemand die even een hand reikt ter ondersteuning, om je een kloof over te helpen of een woeste rivier van emoties / herinneringen helpt overbruggen.”


De kringloop van het leven

Als je niets meer te leren hebt in het leven ga je dood, werd vroeger bij ons wel gezegd. Inmiddels ben ik erachter wat daarmee bedoeld werd, dat het met persoonlijke ontwikkeling te maken had.

Door mijn eigen transformatieproces, heb ik daarop mijn eigen visie gevormd en kijk ik daar weer iets anders tegen aan. Ik ben van mening dat alles in verband van oorzaak en gevolg staat in het leven. Het leven doet haar ding, dat is de kringloop van het leven die altijd in beweging is, altijd in evenwicht is.

Hoe je daartegenaan kijkt en er mee omgaat, hangt af van hoe je in het leven staat. Hoe goed kun je dingen loslaten, hoe goed kun je jezelf de ruimte geven die je nodig hebt om ergens over- of doorheen te komen, hoe goed kun je aanvaarden dat dingen soms zijn zoals ze zijn, hoe goed zorg je voor jezelf, kom je op voor je grenzen etc. Zo komt iedereen die dingen tegen die hem/haar weer een stukje verder helpt op zijn/haar “pad des levens”.

Het leven doet. Niet omdat het per definitie voorbestemd is, niet om jou te pesten, niet om jou te testen, maar omdat jij er op een bepaalde manier naar kijkt, interpreteert en er op jouw eigen manier mee omgaat. Ga er op een andere manier mee om en de situatie kan 180° draaien. Zo is alles gekleurd door de bril waar je door kijkt, zo worden je ideeën, houding en gedrag gevormd.


#Referentiekader

Door deze bril, ook wel gedragsraam of referentiekader genoemd, bekijk je zowel jezelf als de mensen om je heen. Vaak worden aan de dingen die je ziet, ruikt, ervaart vrijwel direct waardeoordelen en/of aannames gekoppeld.

“Hmmm… wat ruikt het hier lekker naar vers brood, ze zijn hier vast aan het bakken” (in de supermarkt waar ze een lekker geurtje door de klimaacontrole installatie gedaan hebben... ,

“Phoe, die mag zich wel eens wassen en schone kleding aandoen, wat een lucht zeg” “Oh, wat een naar mens zeg! Die loopt alleen maar te kletsen over een ander… Laat ze eens naar zichzelf kijken…” etc.


#Waarde oordelen

Deze waarde oordelen worden gevormd door de ervaringen die je in je leven opgedaan hebt. Zowel de waarden die een positieve indruk als die een negatieve indruk achter gelaten hebben.

Vooral de negatieve hebben de neiging voortdurend geprojecteerd te worden op het heden.

Doordat verwacht wordt dat iets op een bepaalde manier gaat verlopen, wordt daarop gefixeerd en ingevuld volgens de verwachting, ook al is de nieuwe situatie niet geheel volgens ‘draaiboek’ verlopen.

Wanneer deze projecties onder de loep genomen worden en van in-gewikkeld transformeren naar ont-wikkeld, kunnen waarde oordelen losgelaten worden. Je bent dan niet meer op de ander gericht, vergelijkt niet meer met de ander, maar gaat uit van je eigen rust – balans… Dan bereik je het punt waarop je anderen in hun eigen waarde kunt laten, in plaats van in de jouwe te zetten.


#Kern

Dus… Balans, evenwicht, passie, kracht… Allemaal prachtige termen. Het zijn echter wel termen die heel wat meer inhoud hebben dan in uitspraak te horen is. Als je echt in balans bent, als je echt leeft vanuit jouw kracht en jouw passie, dan heb je niets meer te leren… Tot die tijd is het een levenslang ont-wikkelingsproces, een proces dat met elk schilletje dat overwonnen wordt, een stapje dichter bij de kern komt.



TAGS: #leven #geluk #balans #passie #zelfonderzoek #loslaten #vertrouwen #psychologie

Leefwerelden, een heelal van verschil

Geplaatst op 7 maart, 2017 om 16:15 Comments reacties (0)

Soms loop je nietsvermoedend en onverwachts tegen een confrontatie aan. Een confrontatie met zowel je eigen binnenwereld als de buitenwereld. Kunnen de dingen ineens anders zijn dan je altijd dacht… Zo kun je, genietend van een weekje ‘winterzon’ in Turkije, Tunesië, Egypte of… ineens heel anders aankijken tegen de immigranten die in Nederland zo vaak onderwerp van gesprek zijn.

Mensen die jaren geleden, of recenter in Nederland zijn komen wonen. Een doorgaans koud land, met grillige jaargetijden, waar de meningen makkelijk gevormd worden en waar de ‘vrijheid van meningsuiting’ hoog in het vaandel staat.

Hoe anders waren de verwachtingen bij vertrek uit eigen land… The American Dream maar dan dichter bij huis… Hoe anders waren ook de verwachtingen van het land van aankomst, verwachtingen die na tientallen jaren nog steeds keer op keer onder de loep genomen worden. Verwachtingen die nog steeds omgezet worden in beleid om te proberen teniet te doen wat jaren geleden allemaal ‘misgegaan’ is. Wat daarbij vaak gemakshalve even vergeten wordt is dat we het over mensen hebben. Mensen die vanuit een door onszelf gecreëerde situatie in Nederland zijn gekomen en gebleven.


#Eenzaamheid

Hoe eenzaam kun je zijn op een plek waarin je je niet welkom voelt. In een buurt waar je je niet begrepen voelt, in een huis waar je je niet thuis voelt. Hoe eenzaam kun je zijn als je samen met ‘soortgenoten’ in een groep gestopt wordt, waar je wat je ook probeert niet uitkomt. Wat ook logisch is aangezien de verschillen in perceptie, interpretatie en cultuur enorm zijn. Een achterstand die je ook met inburgeringscursussen of taalcursussen niet inloopt. Het zijn namelijk niet de cursussen die je gevolgd hebt, die maken of je ‘ingeburgerd’ bent. Het is de aansluiting in de buurt, het contact dat je hebt op je werk en op de school van je kinderen die maken of je erbij hoort.


#Contact

Maar hoe leg je dan contact met mensen die in veel gevallen niet (echt) open staan voor jouw manier van leven, denken en doen. Die geen moeite willen doen om echt kennis te maken, geen oog hebben voor jouw uniciteit? Eigenlijk maakt het dan niet uit of je allochtoon, autochtoon, psychiatrisch patiënt, werkloze of medewerker van een sociale werkplaats bent. Als je tot een groep behoort, wordt je over een kam geschoren. Dan zijn jouw persoonlijke unieke talenten ineens ondergeschikt aan bijv. de kosten die extra voor je gemaakt moeten worden. Want maatwerk is niet de standaard.


#Vrijheid

Maar wat is dan vrijheid? Wat is dan welvaart of welzijn? Is vrijheid dan pakken wat je pakken kan? Alleen zorgen voor jezelf en de mensen die je kent/na staan?

Of is vrijheid #eenheid. Eenheid in mensZijn, eenheid in #welZijn…

Iedereen gelijke kansen, op een manier waarop daar ook daadwerkelijk iets mee gedaan kan worden. Als maatwerk de standaard is en er op welZijn gestuurd wordt in plaats van puur op resultaat… WelZijn en welvaart gaan heel goed hand in hand. Het is een manier van denken en van empathie. Verantwoordelijkheid geven, verantwoordelijkheid nemen, hierin duidelijke standpunten innemen en deze ook naleven. Ook als je bijv. op de snelweg door iemand over het hoofd gezien wordt…Alles wat er nodig is zijn goede bedoelingen, zonder vooroordelen open staan voor contact, ruimte om te leren. Er zijn voor mensen, ook als het even moeilijk gaat, ook als het soms anders is dan je verwacht. Denken in mogelijkheden en in win-win, in plaats van in aanpassen en ik heb gelijk… Want als de ander zich altijd aan moet passen, als jij altijd gelijk wilt hebben, is de ander dus altijd de verliezer.

Om in de woorden van Sire te spreken…

“Tolerantie, daar knapt heel Nederland van op.”



TAGS: #tolerantie #verdraagzaamheid #anderszijn #immigrant #allochtoon #buitenlander #respect #medemens

Over de ontwikkeling van de EigenWaarde...

Geplaatst op 7 maart, 2017 om 16:05 Comments reacties (0)

Nieuwsgierig

De blik van een jong kind op de wereld is open en concreet. Hij ziet wat hij ziet, zonder daar een waardeoordeel aan te verbinden. Kinderen benoemen en stellen hun vragen ook op die manier, zonder schaamte, zonder rekening te houden met wat een ander erbij vindt of voelt. De waaromfase waar ieder kind na het 2 levensjaar in komt, is daar een mooi voorbeeld van… Nieuwsgierig als ze zijn, vragen ze je de oren van het hoofd over dingen die ze zien, maar vooral over de dingen die je als ouder tegen ze zegt.


 

 

Waaròòòòòm???????

De welbekende ‘waarom fase’ is nodig voor de ontwikkeling van een kind. Door deze ontwikkeling, verandert zijn kijk op de wereld. Nieuw verworven vaardigheden geven nieuwe mogelijkheden en uitdagingen, maar tegelijkertijd loopt hij hiermee ook tegen nieuwe grenzen aan. De in eerste instantie teleurstelling dat de wereld niet precies doet wat hij wil en verwacht, ontwikkelt zich uiteindelijk tot een nieuw bewustzijn. Na het ca 7 jaar echter zal zijn wereldbeeld pas (volledig) veranderd zijn van ik-en-de-wereld-zijn-1, naar ik-ben-1-en-de-wereld-is-1 bewustzijn. Pas dan is een kind zich volledig bewust van zijn eigen zijn. Pas dan is hij in staat om bewust individuele ‘waarde’ aan de wereld / mensen om hem heen toe te kennen. Pas dan ontwikkelt zich de 'wil', die pas wil heet wanneer een kind een bewust keuze kan maken tussen verschillende alternatieven en overzicht heeft op de gevolgen van deze alternatieven.


 

 

Zuivere impuls

Als een kind een vraag stelt is dat meestal om de eenvoudige reden, dat het kind iets wil weten. Het is een zuivere impuls van nieuwsgierigheid, waar direct actief gevolg aan gegeven wordt.Op deze impuls kan op veel manieren gereageerd worden. Als ouder kun je verschillende patronen van reageren hebben. Je kunt uitgebreid ingaan op de vragen, je kunt kortaf reageren, je kunt regelmatig zuchten, je kunt negeren, je kunt weigeren erop in te gaan, je kunt prijzen voor de opmerkzaamheid etc. Meestal is het een combinatie van verschillende reacties, vaak met een nadruk op één bepaalde manier. In bijna alle antwoorden zitten in ieder geval waarde oordelen en interpretaties verborgen, waardoor de manier van reageren beïnvloed wordt. Dan wel door de woordkeuze, dan wel door de lichaamstaal e/o toon die de woorden begeleidt.


 

 

Ronde cirkel

De manier van reageren door een ouder heeft invloed op hoe een kind zijn eigenwaarde ontwikkelt, hoe hij de wereld om hem heen ziet en welke houding hij aanneemt omdat die bij de wereld om hem heen schijnbaar nodig is. Zo nodig worden hier de eerste zelfbeschermingsmechanismen gecreëerd en verankerd om kwetsuren (bijv. van afwijzing, zich niet gehoord voelen, zich uitgelachen of dom voelen, etc.) te verbergen en voorkomen. Deze kwetsuren worden op latere leeftijd vertolkt door het gekwetste innerlijk kind… Kwetsuren die het raamwerk worden van de interpretatie van de wereld om je heen… En van waaruit het later volwassen geworden kind weer reageert op zijn eigen kind en de wereld om hem heen… Dan is de cirkel weer rond.

 

 

De nieuwe wereld

De waarde oordelen, de emoties die daarbij ervaren worden, en de beschermings-mechanismen die opgeworpen worden, worden de nieuwe waarheid, de nieuwe wereld voor een kind. Deze waarheid wordt de nieuwe fundering waarop het verdere leven gebouwd wordt. Op latere leeftijd zijn het deze waarheden die de basis vormen voor (het vormen en verwoorden van) de eigen mening, tolerantie, empathie, etc.. Het zijn ook de overtuigingen die op latere leeftijd kunnen gaan belemmeren, wanneer het mechanisme dat voorheen beschermde gaat hinderen.


 

 

Nurture & Nature in evenwicht

Het evenwicht tussen de invloeden op de ontwikkeling van ‘nurture’ (opvoeding) en ‘nature’ (aanleg), is nog altijd onderdeel van discussie bij wetenschappers. Een onderzoek van de Universiteit van Edinburgh in Schotland (publicatie in Elsevier mei 2012) geeft aan de genen een grote invloed blijken te hebben op het gevoel van eigenwaarde, meer nog dan opvoeding en dat deze vooral bepalend zijn voor de zelfbeheersing.

Uit onderzoek blijkt daarnaast dat hersenstructuren zich bij herhalende patronen aanpassen, waarmee de factor nature zich dus aanpast aan de factor nurture.

Hoe het ook zij; het blijft van groot belang om kinderen zo te benaderen, erkennen en stimuleren, dat ze zich kunnen ontwikkelen tot een evenwichtig mens. Aan ons als ouders de schone taak deze genen de voedingsbodem te geven, die ze nodig hebben om op te groeien tot een boom met stevige wortels en dito stam en takken.


TAGS: #opvoeding #kinderen #ouders #opvoeden #pedagogie #gezin #ontwikkeling #eigenwaarde

Over het leven op school in de school des levens???

Geplaatst op 7 maart, 2017 om 15:55 Comments reacties (0)

Mijlpaal

Ieder kind komt op de leeftijd dat hij 4 wordt en naar school gaat. De tijd is meedogenloos wat dat betreft. Het is voor ouders de laatste mijlpaal die genomen wordt, alvorens het kind van de veilige thuis situatie de wijde wereld ingaat. De volledige afhankelijkheid uit het eerste jaar, die normaalgesproken vanuit veiligheid en basisvertrouwen overgaat naar aanhankelijkheid, gaat uiteindelijk over in zelfstandigheid. Natuurlijk is de peuterspeelzaal voor zowel ouder als kind een warming-up, maar toch… De basisschool is het begin van het uitvliegen van je kind. Iets waar je als ouder best even bij stil mag staan!

 

 


Het avontuur tegemoet

Voor kinderen is het vaak een spannende maar avontuurlijke nieuwe stap. Ook al is het een stap waar de meeste kinderen ergens tussen 4 en 5 jaar ook echt aan toe zijn. De leergierigheid wordt tussen 3 en 4 jaar groter, de nieuwsgierigheid naar de wereld en hoe ze in elkaar zit, maar ook de behoefte aan nieuwe dingen leren en contacten met andere kinderen.

 

 


Wat feiten op een rij

In Nederland zijn scholen met heel veel verschillende uitgangspunten. Het ministerie van OCW stelt aan basisscholen een aantal harde eisen waar zij aan moeten voldoen, de scholen zelf geven de invulling hieraan.

Zo moet de basisschool bijvoorbeeld aan een uren norm voldoen van minimaal 7520 uur over 8 leerjaren en moeten de groepen 3 t/m 8 de lesuren in principe verdelen over 5 dagen in de week. 7x per jaar mag dat een 4 daagse week zijn, naast de feestdagenweken (2 paasdag e.d.).

Kinderen zijn volledig leerplichtig van 5 t/m 16 jaar. Na de volledige leerplicht zijn kinderen nog 1 jaar gedeeltelijk leerplichtig en moeten ze nog min. 2 dagen per week naar school. Op het deel Onderwijs en Wetenschap van de site van de rijksoverheid kun je meer info vinden.

 

 


Verschillende scholen

In Nederland zijn verschillende soorten basisscholen. Deze zijn in een aantal categorieën in te delen:

- Openbaar onderwijs: werken niet vanuit een bepaalde godsdienst of levensovertuiging

- Bijzonder onderwijs: werken vanuit een godsdienstige of levensbeschouwelijke overtuiging Er zijn bijvoorbeeld rooms-katholieke, protestants-christelijke, islamitische en hindoeïstische scholen

- Algemeen bijzonder onderwijs / vernieuwingsonderwijs: Hieronder vallen bijvoorbeeld de Jenaplan-, montessori- en vrije scholen

- Brede scholen: combineren onderwijs met opvang, zorg, welzijn, sport en cultuur™ Gemengde scholen: scholen waar de aantallen kinderen met verschillende achtergronden redelijk in evenwicht zijn; een afspiegeling van de maatschappij is

- Speciaal basisonderwijs: voor kinderen die extra aandacht of zorg nodig hebben

Op deze site vind je uitgebreidere omschrijvingen.


 

 

Bewuste keuze met grote verantwoordelijkheid

De verschillende typen scholen gaan ieder op een eigen manier om met hoe het onderwijs aan de kinderen aangeboden wordt. Dit start al op de kleuterschool.

Daar waar de ene school oefent in het mooi kleuren binnen de lijntjes, met bruine bomen en groen gras, doet een andere school aan kleurbeleving en vormverkenning. Daar waar de ene school de nadruk legt op de voorbereiding op groep 3 (dat vaak op de peuterspeelzaal al begonnen is trouwens), legt de andere school de nadruk op de speelse ontwikkeling van het kind als compleet mens. Met uiteraard alle mengvormen die ertussen inzitten…

 

Elke school zijn eigen inzichten, zijn eigen basis, mensbeeld en methoden. Het is aan de ouders om hierin af te wegen aan welke aspecten zij prioriteit geven en welke zij minder van belang vinden. Het is aan de ouders om te kijken wat hun kind specifiek nodig heeft om op te kunnen groeien tot een compleet en evenwichtig mens en welke school daar het beste bij past.

Een keuze die een grote verantwoordelijkheid met zich meebrengt; in principe kies je één keer een basisschool en vaak ook nog voor eventuele broertjes en zusjes voor de spitsafbijter…

 

Vreemd eigenlijk dat er door de oudste vaak een zorgvuldige afweging gemaakt wordt voor het eerste kind, waarbij meerdere scholen bezocht worden en dat de volgende kinderen vaak automatisch op dezelfde school komen. Ieder kind, ook die uit hetzelfde gezin, is toch uniek.

 

 

Als het anders uitpakt

Iedere ouder wil het beste voor zijn kind(eren) of dat nu op sociaal emotioneel of op cognitief gebied is, je vecht voor het beste want jouw kind verdient het beste!

Maar wat nou als je erachter komt dat bij de kennismaking op de school van je keuze de zaken toch net even mooier voorgesteld zijn dan de werkelijkheid.

Wat nou als je kind elke avond niet in slaap kan komen omdat hij zo angstig is voor de beestjes en spinnen die hij overal in zijn kamer ziek lopen en je erachter komt, dat de kleutergenootjes van je oogappel hem iedere pauze dwingen spinnen en torretjes te eten. Wat nou als je voor een gesprek hierover naar school komt en je je niet gehoord voelt omdat de kleuterjuf zegt ‘dat ze het niet gezien heeft, dus dat ze daar niets over kan zeggen, maar dat het allemaal wel mee zal vallen’.

 

Wat nou als je er ondanks al je inspanningen en zorgvuldigheid achter komt dat je kind doodongelukkig is op de school van je keuze of dat de school van je keuze toch niet past bij jouw kind of dat de school vindt dat jouw kind niet past bij de school???

 

 

Rond

Aangezien de wereld rond is, bestaat het einde van de wereld niet. Ook al is het misschien een teleurstelling, een klap in je gezicht of ... als je toch op zoek moet naar een nieuwe school. Als je naar beste weten en kunnen de keuze gemaakt hebt, gericht op de beste voor jouw kind, heb je geen foute keuze gemaakt. Keuzes zijn. Een schuldgevoel o.i.d. hebben, heeft geen zin, al kun je je in een waargebeurd voorbeeld als genoemd wel compleet verslagen voelen. Wat je ermee doet, daar gaat het om!

Vecht voor jouw kind als een leeuwin voor haar welpen, zorg dat jouw kind krijgt wat hij/zij nodig heeft voor een evenwichtige ontwikkeling, zowel sociaal emotioneel als cognitief!


TAGS: #schoolkeuze #basisschool #hsp #hsk #opvoeding #opvoeden #ouders #eigenwaarde #pesten #school

Over MONSTERS, KROKODILLEN, SPOKEN en andere nachtwezens???

Geplaatst op 7 maart, 2017 om 15:50 Comments reacties (0)

Gjalt

Er was eens een slaapkamer. Hierin ‘woonde’ en sliep een jongetje van 3 die Gjalt heette. In die kamer staat al zolang Gjalt zich kan heugen een bed (zo’n echt grote jongensbed met een Bert en Ernie dekbed), een kast en een boekenplank met zijn mooiste boeken. Iedere avond voor het slapengaan, na het wassen en tandjes poetsen leest de mama van Gjalt een verhaaltje voor. Soms van Lambert de Leeuw, die opgroeit tussen de schapen, soms van Tomke en op andere dagen over Winnie de Poeh of van Langmuts die een held is.

Na het voorlezen mag Gjalt altijd zelf nog even een boekje lezen, waarna hij zelf zijn lampje van Bob de Bouwer uitdoet en gaat slapen.

Op een dag durft Gjalt niet zo goed te gaan slapen. Er zit een monster achter zijn bed. Hij is heel plat want hij kan ook onder het bed. We moeten zachtjes doet want het monster slaapt.

Mama vraagt of we soms even het raam open moeten zetten, zodat het monster naar buiten kan. Dat gaat niet, want het monster slaapt en dan wordt hij wakker. En dat moet niet!

Dan komt de wolf uit het verhaal van Lambert de Leeuw aangeslopen, die zou het monster kunnen opeten. Maar de wolf doet er erg lang over om dichterbij te komen, misschien is hij ook wel een beetje bang.

Gjalt stelt voor om het weg te plagen. Maar eigenlijk durft hij dat niet zo goed, want dan wordt hij vast ook wakker…

Gelukkig slaapt het monster lekker door, maar Gjalt durft niet zachtjes met hem mee te gaan slapen, zodat hij morgen weer weg is. Want overdag zijn monsters niet in slaapkamers, dat weet natuurlijk iedereen...

Mama vraagt of het monster lekker aan het slapen is en of hij mooie dromen heeft. Het monster heeft geen mooie dromen. Eigenlijk vindt Gjalt dat wel een beetje zielig voor het monster.

Heel zachtjes praten mama en Gjalt verder over hoe het monster nou weg kan gaan onder het bed, zonder dat het wakker wordt.

Mama stelt voor om het met Toverstof te proberen. Ze gaat even naar haar eigen slaapkamer en komt snel weer terug met een doosje. Met haar hand pakt ze een beetje Toverstof en met een zacht whoesj-geluid gooit ze het 4x over het monster heen. Het Toverstof zorgt ervoor dat het monster fijn verder slaapt en mooie dromen krijgt. In een van die dromen is de regenboog ook. Het monster klimt op de regenboog en glijdt er aan de andere kant weer af. Na een tijdje gaat de regenboog weer verder. Omdat het monster nog steeds fijn aan het dromen is van het glijden van de regenboog, komt het monster ineens aan de andere kant van de muur waar het bed tegenaan staat terecht.

Gjalt is blij dat het monster niet wakker geworden is en nu ergens anders verder droomt. Mama vraagt hem of hij ook een beetje Toverstof wil voor mooie dromen, maar dat hoeft niet. Gjalt valt gerust in slaap.

Erkenning

Monsters en andere nachtwezens wonen in of bij iedere slaapkamer. Onder of achter het bed, in de kast, op de gang etc, ze worden alleen niet altijd opgemerkt. Ontkennen heeft geen zin, want ze zijn er echt en herkennen is ook lastig, want ze nemen vaak andere vormen aan. Monsters ‘leven’ in het NU.

Ondanks dat monsters ook als een vorm van tijdrekken voor het slapengaan ingezet kunnen worden door een kind, is het ‘gevaarlijk’ om er niet serieus op in te gaan. Deze ‘fantasiewereld’ kan een eigen leven gaan lijden en op een later tijdstip een zeer reële angst veroorzaken. Miskenning of zelfs uitlachen of wegwuiven kan tot gevolg hebben dat een kind zijn angst niet meer durft te verwoorden, wat ernstiger (bijv. slaap/angst)problemen tot gevolg kan hebben.

Neem je kind serieus door door te vragen, te herhalen en oprecht samen naar een oplossing op zoek te gaan.

Creatief

Als je op monsterjacht gaat, is het belangrijk dat je (in verhaal) de juiste kleding en spullen tot je beschikking hebt. Vraag je kind wat je moet / mag doen met het monster en wat je daarvoor nodig hebt. Help je kind als hij te bang is om daarover na te kunnen denken.

In de belevingswereld van je kind vind je de aanwijzingen voor wat er nodig is om het monster aan te kunnen pakken. Wees hierin creatief.

Wat voorbeelden:

- Fan van Bob de Bouwer: gebruik de hamer om een gat in de muur te maken en het monster naar buiten te laten, metsel vervolgens met de specie van Dizzie de muur weer dicht.

-  Fan van Blixem Mc Queen: gebruik Mac om het monster mee naar de Sheriff te vervoeren of gebruik de spionnenuitrusting van Takel…

- Fan van de prinsessen: neem de toverstaf van Rapunzel of het Toverstof van Tinkerbell om het monster te betoveren.

- Fan van Bert en Ernie: neem de duiven van Bert en laat ze het monster naar Verweggistan vliegen. Daar laten ze het monster achter aan het strand, waar hij lekker kan gaan spelen om het bangmaken te verleren.

Vriendelijk

Wees zachtaardig en vergevingsgezind naar het monster toe. Je geeft je kind een voorbeeld van hoe hij omgaat met dingen waar hij bang voor is, dingen waar hij vanaf wil, dingen die hij moeilijk vindt. Als je de hamer van Bob de Bouwer / de uitrusting van Takel / de toverstaf van Tinkerbell /… gebruikt om aan te vallen; het monster neer te slaan of nog erger, creëer je daarmee een nieuw horrorbeeld in zijn hoofd, wat het slapen niet ten goede komt. Bovendien wil je niet dat hij hetzelfde doet als hijzelf een dergelijke situatie later zelf moet oplossen…

Let erop dat je de situatie met het verhaal niet enger maakt dan het al is. Probeer er altijd een sprookje van te maken (goed vs kwaad > jullie - goed vs monster – kwaad) in plaats van monster – kwaad vs jullie nog groter kwaad).

Verbeelding

Zorg dat het verhaal dat je vertelt aansluit bij wat je kind leuk vindt en waar hij tegen opkijkt (‘idool’). Geef je kind de regie over het verhaal. Zorg wel dat het een mooi sprookje wordt, met een goed eind, zowel voor het monster als voor je kind. Denk eraan dat de dingen die je vertelt bij je kind omgezet worden in beelden / verbeelding. Zorg er dus voor dat je je kind een mooi en ontspannen beeld meegeeft.

Op spokenjacht; laten zijn, vangen of wegjagen

Afhankelijk van wat je kind aangeeft, kies je de richting en het doel van het ‘verhaal’. Een erg angstig kind zal zich niet kunnen vinden in het monster dat onder zijn bed verder slaapt. Een dapper en fantasievol kind zal zich misschien wel kunnen vinden in een versie waarin hij een ridder is en het spook in een potje vangt en naast zijn bed zet als trofee.

Als je kind niet in paniek is, probeer door open vragen te stellen de regie bij je kind te laten. Met de vragen die je stelt stuur je al inschattend de richting van het plan, zodat het voor je kind vertrouwd genoeg wordt om uiteindelijk te gaan slapen.

Laat je kind benoemen waar hij bang voor is aan het monster in kwestie. Laat hem aangeven wat hij niet leuk vindt, wat hij wil van het monster, hoe en wanneer.

Geef het monster eigenschappen. Dan wordt het herkenbaarder. Als het monster ook bang is in het donker of zijn moeder kwijt is en zo onder het bed is beland, komt het monster in een heel ander licht te staan.

Is je kind volledig in paniek, neem hem dan op schoot en vertel dat jullie in een enorme bel zitten (bijv. van het bellenblazen), waardoor het monster niet bij jullie kan komen. Troost en kalmeer verder zonder te sussen. Pas als je kind gekalmeerd is, kun je gaan bedenken hoe je het monster aan gaat pakken.

Spokenpreventie

Als je overdag een met je kind praat over de monsters van eerder, kun je eens proberen te achterhalen of er iets is waardoor het monster buiten de kamer zou kunnen blijven. Misschien is het neerzetten van een zelfgemaakt enger monster, een spokenvanger of een beschermengel een (tijdelijke / gedeeltelijke) oplossing van het probleem. Ook hiermee erken je zijn angst en geeft je je kind de regie. Hij is zo geen weerloos slachtoffer meer, maar kan er zelf iets aan doen. Overdag zijn dergelijke situaties minder eng dan ’s nachts, waardoor een kind beter “voorbereid” naar bed kan gaan ’s avonds.

Uiteindelijk kan je kind zo zijn weerbaarheid verder ontwikkelen, wordt de scheiding tussen fantasie en werkelijkheid duidelijker en groeit je kind in zijn zelfvertrouwen. Want als je al die nachtwezens aankan, kun je alles aan!

Probeer er ook achter te komen waar de monsters vandaan komen. Ieder kind heeft een periode waarin hij met monsters worstelt, maar er kunnen situaties zijn waarin er meer aan de hand is, bijv. in combinatie met frequente nachtmerries, extreme paniek, niet alleen durven zijn, etc. Maak je je zorgen of begrijp je het gedrag van je kind niet (helemaal)? Spar eens met andere ouders, raadpleeg internet of neem eens contact op. Neemt een heleboel onrust weg!

TAGS: #opvoeding #angst #slapen #monsters #spoken #opvoeden #ouders #kinderen

Valkuilen in de supermarkt...

Geplaatst op 7 maart, 2017 om 15:50 Comments reacties (0)

Boodschappen doen. Wat vroeger, toen je nog kindarm was, een eenvoudig rondje supermarkt was, is nu tot een hindernisbaan vol valkuilen verworden. Hoe komt het toch dat je kind in deze omgeving precies weet te doen wat jij niet wilt, overal aankomt, door de hele winkel heen rent, krijsend op de grond ligt en vooral niet luistert.

Een aantal valkuilen en mogelijke handreikingen… Bekijk het eens vanaf de kant van je kind 8)

 

Tijdstip

Kinderen hebben ’s morgens de meeste energie. Dan zijn ze het meest uitgerust en nog niet overprikkeld. Dan is dus de beste tijd om boodschappen te gaan doen. Hoe later op de dag hoe vermoeider kinderen worden van alle inspanningen en indrukken die ze opdoen en hoe korter de spanningsboog. Vergelijk het maar met een emmer die zich langzaam vult met prikkels, inspanning etc., totdat hij vol is en overloopt. Op het moment van overlopen wil je liever niet in de supermarkt zijn…

 

Als je samen met je kind boodschappen gaat doen, probeer dan je supermarktbezoek zo te plannen dat het voor je kind te handlen is. Ga aan het begin van de dag en niet aan het eind van de dag als je moe en wat gehaast uit je werk komt…

 

Prikkels

Een bezoek aan de supermarkt is zeer (in)spannend voor een kind. Prikkels uit de supermarkt als

~veel mensen,

~veel kleuren,

~alles op grijphoogte,

~veel lekkers,

~nergens aan mogen komen,

~muziek,

~bedrijvigheid etc.

zijn overweldigend. Een kind dat al vol zit van de indrukken van die dag zal snel overprikkeld raken in deze omgeving. Door het wereldbeeld dat jonge kinderen hebben (zie blogs april 1+2) kunnen zij nog geen onderscheid maken tussen wat van hen is en wat de buitenwereld is; alles is één. Combineer dat met er al opgedane ervaringen van die dag en je hebt de ideale ‘laatste druppel’, die de emmer doet overlopen! Een huilend, krijsend ‘boos’ kind dat over de vloer dweilt en waar geen land meer mee te bezeilen is, kan het gevolg zijn.

 

Voorbereiding

Behalve met planning kun je ook met voorbereiding een hoop voorkomen. Als de folders binnenkomen met hierin de supermarkt aanbiedingen, neem deze dan eens door met je kind. Maak een feest van boodschappen doen door hem wat inspraak in (een deel van) wat jullie gaan kopen te geven. Ga samenwerken door hem een avond het eten uit te laten kiezen / geef hem keuze uit een aantal dingen. Knip of scheur afbeeldingen uit die jullie gaan kopen in de supermarkt en plak deze op een vel, evt. op volgorde van afwerken als jullie in de winkel zijn.

 

Kondig het aan als jullie boodschappen gaan doen; vertel bijvoorbeeld de dag ervoor dat jullie de lijst met spullen die jullie verzameld en opgeplakt hebben, morgen gaan kopen en dat je zijn hulp nodig hebt.

Maak afspraken als jullie in de supermarkt zijn zoals bijvoorbeeld:

~Jij gaat mama helpen om alle spulletjes te vinden toch? Dat lukt mama niet alleen hoor! Daar heeft mama jou voor nodig!

~Jij bent vandaag de chauffeur van de winkelwagen; jij mag zorgen dat hij nergens tegenaan botst!

~Jij mag de spulletjes van de lijst opzoeken en in de kar doen! Mama weet niet waar alles ligt, dus ik heb jouw hulp nodig!

~etc.

Probeer een spel te maken van het boodschappen doen en probeer vooral de focus te houden op waar je mee bezig bent. Gezien de hoeveelheid prikkels zal je kind de neiging hebben om zich toch te laten verleiden.

Afspraken en consequent zijn

Maak van te voren ook afspraken met je kind over de ‘gedragsregels’ in de supermarkt. Wees duidelijk over wat je wel en niet mag. Geef bij het maken van afspraken max. 2 opties waaruit je kind kan kiezen en hou hem daaraan. Probeer ook hier creatief te zijn, door niet in de machtsstrijd te komen van wat wel en niet mag. Wordt niet boos als het je kind (nog) niet lukt om afspraken na te komen. Alles is een leerproces en de supermarkt ‘heelhuids’ en lachend doorkomen is een grote uitdaging!

 

Een voorbeeld van een gedragsregel (afspraak) met consequentie:

Spreek met je kind af dat hij niet weg mag (rennen) bij de winkelwagen. Er kunnen grote hoge wagens met nieuwe spullen in de winkel rijden die hem niet zien. Bovendien kan er glas op de grond liggen, mocht hij vallen kan hij zich extra zeer doen. Als hij toch wegrent, benoem je 1 keer en geef je als consequentie dat als hij niet bij de winkelwagen blijft hij in de wagen gaat. Spreek hem aan op zijn hoogte, dus op je knieën. Je geeft hem dus nogmaals de kans om zijn gedrag aan te passen. Help hem bij het nakomen van de afspraak bijvoorbeeld door hem te helpen focussen op wat hij zoekt van de lijst. Probeer steeds nadruk te blijven leggen op wat goed gaat, prijs wat hij goed doet en de goede hulp die hij voor je is.

Als het ook de tweede keer niet lukt om bij de wagen te blijven (wat er dik inzit, gezien de vele verleidingen en afleidingen) voer je uit wat je als consequentie gesteld hebt. Probeer niet boos te worden, probeer je afspraak na te komen. Uiteraard mag hij dan nog steeds meehelpen, hij mag alleen niet zelf meer lopen. Blijf hem gewoon betrekken bij het boodschappen doen, geef aan dat het jammer is dat het niet gelukt is, maar dat jullie het de volgende keer weer proberen. Leg weer de nadruk op wat wel goed gegaan is, op hoe goed hij helpt / hoe lang hij het volgehouden heeft.

Boos

Als je kind boos is omdat hij in de winkelwagen moet zitten, geef hem dan de ruimte. Negeer hem niet, bevestig dat je ziet dat hij boos is en dat je begrijpt waarom hij boos is. Leg hem uit dat jullie een afspraak hadden gemaakt en dat het niet gelukt is om die vol te houden. Geef aan dat hij de volgende keer weer opnieuw mag proberen om naast de winkelwagen mee te helpen met boodschappen verzamelen. Al schreeuwt / krijst hij de hele winkel bij elkaar, blijf rustig. Let op je ademhaling, blijf met twee voeten op de grond, ga niet mee in zijn gedrag. Geef niet toe, maar blijf wel in contact met je kind. Blijft bovenstaand herhalen, toon begrip voor zijn boosheid en leg alles weer opnieuw uit. Eventueel kun je beslissen de rest van de boodschappen op een later tijdstip te doen.

Grens

Trek voor jezelf een grens waarop je stopt met uitleggen, maar blijf wel in contact. Trek ook voor jezelf de grens hoever je kind wb zijn boosheid mag gaan. Erken zijn boosheid, maar accepteer niet al zijn gedrag. Wordt eventueel even functioneel boos (Ik begrijp dat je boos bent, maar de situatie is nu even niet anders. Het is nu klaar). Leidt daarna af met iets anders, iets wat hij leuk of lekker vindt, iets waarin hij weer in het nu terecht komt en de situatie even los kan laten. Bovenstaand kan natuurlijk ook gelden als je kind op de grond ligt en niet mee wil / ….

Spanningsboog

Soms is het voor kinderen heel lastig om “de grote weekboodschappen” in een keer te doen. De spanningsboog die kinderen hebben is nu eenmaal korter dan die van volwassenen. Overweeg eens om, als bovenstaand niet lukt omdat het bijvoorbeeld na 15 min. steeds misgaat, de boodschappen tijdelijk in 3 keer te doen. Zo heeft je kind de kans om te groeien in het doen van boodschappen omdat het doel beter haalbaar is.

Soms is ook de leeftijd een moeilijke factor en moet je besluiten dat het voorlopig voor alle partijen beter is om niet samen boodschappen te doen. Wacht bijvoorbeeld een mentale/fysieke groeistap af en probeer het daarna weer opnieuw…


Rss_feed

UA-30913147-1